ฟู่จืออี้สาวเท้าเข้ามาเช่นนั้น แม้แต่เสียงฝีเท้าก็มิได้ปลุกท่านโหวเฒ่าให้ตื่น
ทั้งฟู่จืออี้ก็มิได้คิดจะเรียกท่านโหวเฒ่าให้ตื่น กลับเลือกเก้าอี้ตัวหนึ่งซึ่งตั้งอยู่มิไกลมิใกล้ท่านโหวเฒ่านั่งลง พลางหรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง ในใจไม่รู้ว่ากำลังคิดอันใดอยู่
จนกระทั่งคนคอยปรนนิบัติอยู่ด้านนอกยกน้ำชาเข้ามา เสียงนั้นแลที่ทำให้ท่านโหวเฒ่าสะดุ้งตื่น
ท่านโหวเฒ่าลืมตาโพลงขึ้นมาทันใด ดวงตาขุ่นมัวมีแววเลือนรางอยู่ชั่วครู่ แต่ไม่นานก็แจ่มชัดขึ้น
มองเห็นฟู่จืออี้นั่งอยู่ด้านล่าง จึงยกมือขึ้นนวดใบหน้า “เจ้ามาแล้วหรือ”
ฟู่จืออี้ลุกขึ้นยืน คำนับปู่ด้วยความเคารพอย่างยิ่ง “หลานมาเพื่อกราบปู่ และขอบพระทัยที่ปู่ประทานให้”
ท่านโหวเฒ่าโบกมือ “ลุกขึ้นเถิด”
พลางบัญชาให้คนยกน้ำชาแก่จัดขึ้นมาเพื่อให้ตื่นตัว
น้ำชาแก่จัดถูกชงขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ชาหนึ่งถ้วยมีใบชาถึงครึ่งถ้วย
ท่านโหวเฒ่าดื่มอึกเดียวหายไปครึ่งหนึ่ง ความขมเสียจนเสมือนกระหม่อมจะระเบิดหลุดออกไป
แต่ก็พลันรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาในทันที
โบกมือให้ผู้คนถอยออกไป ภายในห้องจึงเหลือเพียงปู่กับหลานสองคน
ท่านโหวเฒ่าเหนื่อยล้า ยกมือขึ้นนวดหัวคิ้ว เอ่ยปากมิต่างจากเริ่มกล่าวถึงสภาพอากาศทางตะวันตกเฉียงเหนือโดยตรง ทั้งยังมีธรรมเนียมท้องถิ่นและวิถีชาวบ้านอื่น ๆ อีกด้วย
หากกล่าวเรื่องอื่น ฟู่จืออี้ก็คงฟังผ่านหูซ้ายทะลุหูขวา
แต่กล่าวเรื่องนี้ ฟู่จืออี้กลับตั้งใจฟังจนหมดสิ้น เพราะเขากำลังจะไปทางตะวันตกเฉียงเหนือในไม่ช้า การได้ทำความเข้าใจเพิ่มขึ้นย่อมเป็นประโยชน์ต่อการขยายกิจธุระต่าง ๆ ของเขาในภายภาคหน้า