ความไม่สบายใจของลู่เจินเจินได้รับการยืนยันแล้ว
หลังจากศึกแรกได้รับชัยชนะ ต่างก็คิดว่าสถานการณ์ในสนามรบจะราบรื่น ได้รับชัยชนะอย่างท่วมท้น และปราบซีหรงลงได้โดยเร็ว
เพราะทุกปีที่ผ่านมา ซีหรงมักจะบุกโจมตีช่วงสั้น ๆ ปล้นสะดมลงใต้ แล้วก็จะนำทรัพย์สินที่ได้กลับไปยังทุ่งหญ้าเพื่อพักฟื้นกำลัง
ทว่าครั้งนี้ ซีหรงกลับเปลี่ยนยุทธวิธี มาใช้กลยุทธ์ยืดเยื้อกับต้าซุ่น
ทั้งสองฝ่ายต่างรุกและรับ สลับแพ้ชนะ ยืดเยื้อไม่จบสิ้น
กระทั่งถึงเดือนห้าของปีถัดมา ก็ยังไม่รู้ผลแพ้ชนะ
โชคดีที่ทางต้าซุ่นยังไม่เสียแผ่นดินแม้แต่น้อย แถมยังร่นแนวรบลึกเข้าไปในดินแดนซีหรงได้หลายสิบลี้
เพียงแต่หากไม่สามารถปราบซีหรงให้ราบคาบในครั้งนี้ ทำให้พวกมันไม่มีกำลังบุกใต้อีก ทำให้พวกมันต้องหลบซ่อนอยู่ในทุ่งหญ้าลึกเพื่อพักฟื้น แนวรุกที่รุกไปหลายสิบลี้นี้ก็ไร้ความหมาย
รายงานศึกที่อ๋องจิ้นส่งกลับมา ได้เสนอไว้แล้วว่าให้เตรียมพร้อมรับศึกยืดเยื้อ
ขุนนางฝ่ายบู๊และฝ่ายบุ๋นในราชสำนักต่างก็ถกเถียงกันวุ่นวาย
ฝ่ายที่ต้องการยุติศึกกล่าวว่า จะสู้ต่อไปก็ไม่อาจแพ้ชนะได้ สู้เจรจาสงบศึกเสียดีกว่า
ฝ่ายที่ต้องการสู้ต่อกลับเห็นแย้งว่า หากไม่ถือโอกาสนี้ปราบซีหรงให้ย่อยยับ ปล่อยให้มันได้มีโอกาสฟื้นตัว ต่อไปก็จะเป็นหมาป่าที่ดุร้ายยิ่งกว่า พร้อมจะขย้ำต้าซุ่นทุกเมื่อ
ทุกคนต่างรอการตัดสินใจสุดท้ายจากฮ่องเต้
ในห้วงเวลานี้เอง หนิงผิงโหวผู้เฒ่ากลับหลับตาลงอย่างสงบในคืนหนึ่ง
จากคำบอกเล่าของคนรับใช้ใกล้ชิด ก่อนเข้านอนท่านโหวเฒ่าก็ยังเป็นปกติ ทว่าเช้าวันรุ่งขึ้น คนรับใช้พบว่าท่านไม่ตื่นตามเวลา