เฉินไห่ตบบ่าไฮ่จื่อ “ไม่ต้องเกรงใจกันขนาดนั้นหรอก พวกเราอยู่หมู่บ้านเดียวกัน ก็ควรช่วยเหลือกันอยู่แล้ว”
“มาขุดบ่อน้ำจืดผานสุ่ยด้วยกัน แบบนี้ก็จะได้ช่วยดูแลกันและกันด้วย”
“อีกอย่างนะ”
“เรื่องนี้ผมไม่ได้ตัดสินใจคนเดียว เมื่อวานผมคุยกับไฮ่จื่อแล้ว เขาก็ยินดี”
ไฮ่จื่อกระแอมหนึ่งครั้ง
ที่จริงเขาไม่ได้ยินดีเลยสักนิด
แต่ยังไม่ทันได้พูด เสียงขอบคุณของเฉินหู่กับพวกก็กลบคำพูดของเขาจนต้องกลืนกลับลงคอไป
เมื่อเห็นทุกคนพากันเอาใจเขา
เขาก็อดยิ้มออกมาสองครั้งไม่ได้
ต้องยอมรับว่าความรู้สึกแบบนี้ดีไม่น้อยเลย
เดินไปเดินมา ขาก็แทบจะลอย
ระหว่างทาง
เฉินไห่คุยกับเฉินเชิงค่อนข้างมาก ส่วนใหญ่คุยเรื่องลุงสุยพากองเรือออกทะเล
เฉินเชิงเองก็เป็นกำลังหลักของกองเรือ วันนี้ไม่ได้ออกไปด้วย แต่ไปยืมปั๊มดูดน้ำจากกองผลิตหมู่บ้านข้าง ๆ มา
“เฮ้อ อาไห่ ช่วงนี้กองเรือออกทะเลได้ของไม่ค่อยดี พ่อผมกำลังกลุ้มใจอยู่เลย”
“ผมคิดดูแล้ว ปล่อยไว้แบบนี้ก็ไม่ได้”
“ได้ยินว่านายขุดบ่อน้ำจืดผานสุ่ยแล้วได้ของทะเลมาเยอะ เลยยืมปั๊มดูดน้ำมาลองดู”
คนเราย่อมคิดอยากเปลี่ยนแปลง
เฉินไห่ไม่ได้พูดอะไรกับเรื่องนี้
เฉินเชิงยิ้ม “พ่อผมยังอยากถามด้วยว่านายจะออกทะเลกับกองเรือเมื่อไหร่ อยากอาศัยโชคของนายบ้าง”
เฉินไห่หัวเราะ “จริงหรือ?”
เฉินเชิงตอบ “ผมจะหลอกนายไปทำไม ตอนนี้นายแทบจะกลายเป็นเครื่องรางนำโชคไปแล้ว”
“ใคร ๆ ก็อยากประจบนายทั้งนั้น”
“ตามนายไปก็มีหวังร่ำรวย”