เย่ชิงฉือถามอย่างสงสัยว่า “จะไปไหน?”
เฉินไห่ตอบส่ง ๆ ว่า “ไปตลาดขายไก่”
ฝีเท้าของเย่ชิงฉือชะงักลง
เฉินไห่หันกลับไป เห็นใบหน้าของเย่ชิงฉือซีดเผือด เห็นได้ชัดว่าคำพูดของเขาทำให้เธอตกใจ จึงยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่ต้องกลัว”
เย่ชิงฉือเดินมาหาเขา มองซ้ายมองขวา แล้วกระซิบเสียงเบาว่า “ฉันจะไม่กลัวได้ยังไง นั่นมันตลาดมืดนะ ถ้าโดนจับ… โดนจับ…”
เฉินไห่จับมือเธอไว้ เขารู้ว่าเย่ชิงฉือโดนเล่นงานจนกลัวฝังใจ จึงพูดว่า “เขาจับก็จับพวกที่เอาของไปขายนั่นแหละ”
“เราไปซื้อ”
“ไปดูก่อนก็ได้”
พวกเขาออกจากถนนสายหลัก
ยิ่งเดินก็ยิ่งเปลี่ยว เฉินไห่เองก็จำตำแหน่งที่แน่นอนของตลาดแถบนั้นไม่ค่อยได้แล้ว
จนกระทั่งเดินมาถึงที่ว่างผืนหนึ่ง เขาเห็นขนไก่กระจายเกลื่อนพื้น มีคราบน้ำสีคล้ำหลายหย่อมที่ยังไม่แห้ง และยังมีรอยเลือดที่ถูกดินกลบไว้
เห็นได้ชัดว่า
ที่นี่คือตลาด
แต่กลับไม่มีคนสักคน
เฉินไห่เดินสำรวจรอบหนึ่ง บนพื้นมีมูลสัตว์หลายชนิดอยู่ไม่น้อย กลิ่นค่อนข้างเหม็น บริเวณที่มีคราบน้ำบางจุดยังมีกลิ่นคาวปลาอย่างชัดเจน
เขาถอนหายใจแล้วพูดว่า “เรามาสายไปแล้ว”
เย่ชิงฉือยังคงรู้สึกประหม่า รู้สึกเหมือนมีคนแอบจ้องเธออยู่ จึงเร่งว่า “งั้นเรารีบไปกันเถอะ”
เฉินไห่พยักหน้าอย่างจนใจ
ที่เขามาที่นี่ไม่ใช่แค่เพื่อซื้อไก่ แต่ยังอยากดูสถานการณ์ตลาดในตอนนี้ด้วย
ดูไม่ค่อยดีเลย
ยุคนี้เริ่มมีการปฏิรูปและเปิดประเทศแล้ว อยากหาเงินก็ต้องเลือกเส้นทางให้ถูก
ที่สำคัญคือต้องระวังตัว
ไม่อย่างนั้นนอกจากจะหาเงินไม่ได้แล้ว หากถูกจับขึ้นมา เงินทุนก็เสียเปล่า แถมยังมีโอกาสต้องเข้าไปติดคุกอีกด้วย