เฉินไห่ยกของลงจากรถเข็น ทั้งข้าว แป้ง น้ำมัน หม้อ ชาม กระทะ และเครื่องใช้ในชีวิตประจำวันอีกหลายอย่าง เขาแยกกองคร่าว ๆ ไว้ตรงมุมกำแพง แล้วค่อยจัดเก็บทีหลัง
เฉินหลานถามอย่างสงสัยว่า “พี่ ต่อไปเราจะอยู่ที่นี่กันเหรอ”
เฉินไห่พยักหน้า “พรุ่งนี้พี่จะไปหาคนที่ตำบลมาติดประตูหน้าต่าง แล้วก็หาช่างไม้มาทำเตียงสักสองตัว...”
เฉินหลานขยับเข้ามาใกล้ เธอกะพริบตากลมโตปริบ ๆ มองเฉินไห่ “งั้นที่นี่ก็คือบ้านใหม่เหรอ”
เฉินไห่ตอบ “แน่นอน”
“ปู่ย่าจะไม่มาที่นี่ แล้วก็จะรังแกเธอไม่ได้อีก”
“อ้อ จริงสิ...เดี๋ยวพี่สะใภ้ก็จะมาอยู่กับพวกเราด้วย”
แค่ขึงม่านกั้นตรงกลาง ก็พออยู่กันไปแบบนี้ได้สักระยะ
ต้องรีบสร้างบ้านใหม่ให้เร็วที่สุด
ไม่รู้ว่าเงินสองร้อยหยวนจะพอหรือเปล่า...
ถ้าไม่พอก็ไม่เป็นไร
ค่อยหาทางหาเงินเอา
ยุคนี้มีโอกาสอยู่ทุกหนแห่ง หาเงินไม่ใช่เรื่องยากอะไร
เฉินหลานดีใจจนกระโดดโลดเต้น ร้องออกมาด้วยความตื่นเต้นว่า “ดีจังเลย!”
เฉินไห่ก็พลอยยิ้มตามไปด้วย
ในความทรงจำของเขา น้องสาวไม่เคยยิ้มอย่างมีความสุขขนาดนี้มาก่อน
เขาเป็นคนปัญญาอ่อน
น้องสาวจึงถูกโขกสับมาตั้งแต่เด็ก
ทำให้เธอรู้ความเกินวัย
พูดได้ไม่เกินจริงว่า ในครอบครัวเฉิน คนที่คอยดูแลเขาคือน้องสาว
นับจากนี้ไป
เขาควรแบกรับหน้าที่ของพี่ชาย ดูแลน้องสาวให้ดี
แบบนี้
ดวงวิญญาณของพ่อแม่บนสวรรค์ก็คงได้พักผ่อนอย่างสงบเสียที
เขาบอกเฉินหลานว่าอย่าวิ่งไปไหน แล้วเอารถเข็นไปคืน
ระหว่างทางเขาเจอชาวบ้านหลายคน ทุกคนกำลังพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในครอบครัวเฉินวันนี้ พร้อมชี้ไม้ชี้มือมาทางเขา
ชาวบ้านคิดว่าเขายังปัญญาอ่อนอยู่
พวกเขาพูดกันอย่างไม่เกรงใจ คำพูดทั้งหมดลอยเข้าหูเขา
แต่ก็ไม่มีคำพูดไหนหยาบคายเกินไปนัก
ส่วนใหญ่เป็นการพูดกันว่า คนปัญญาอ่อนอย่างเขาพาอาหลานออกมาอยู่กันเอง ต่อไปจะใช้ชีวิตกันอย่างไร แถมยังจะแต่งงานกับพวกห้าดำ ชีวิตยิ่งไม่มีอนาคตเข้าไปใหญ่