กว่าจะจบก็เล่นเอาดึกดื่นอีกตามเคย
ที่ทำให้เฉินไห่แปลกใจก็คือ ตลอดทั้งคืนเย่ชิงฉือไม่บ่นว่าเหนื่อยหรือร้องขอให้หยุดเลยสักครั้ง แถมยังให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่ด้วย ก่อนหน้านี้เวลาที่เขาบอกให้ลงจากเตียงมายืน เย่ชิงฉือไม่ยอมเด็ดขาด
แต่วันนี้เขาแค่พูดขึ้นมาลอย ๆ คนก็ลุกมายืนอยู่ข้างเตียงแล้ว
เฉินไห่พอใจสุด ๆ
แต่ว่า
ท้ายที่สุดเย่ชิงฉือก็เหนื่อยจนไม่อยากขยับแม้แต่น้อย นอนหมดแรงอยู่บนเตียง เฉินไห่ต้องช่วยทำความสะอาดให้เธอ จากนั้นก็ปิดไฟเข้านอน เดิมทีเขายังมึนเมาอยู่เล็กน้อย ไม่นานก็หลับสนิท
บางคนหลับสบาย แต่บางคนกลับนอนไม่หลับ
เฉินหู่ตกลงเรื่องบ่อน้ำจืดผานสุ่ยกับคนในบ้านไว้แล้ว แต่กลับพลิกตัวไปมาจนนอนไม่หลับ เพื่อไปทำบ่อน้ำจืดผานสุ่ย เขาลางานจากกองเรือ แถมยังเสียเงินเช่าปั๊มดูดน้ำอีก
ยังมีค่าน้ำมันอะไรอีกจิปาถะ
ถ้าพรุ่งนี้จับอะไรไม่ได้มาก ความเสียหายก็ไม่น้อยเลย
ที่สำคัญคือเสียหน้า
ตามเฉินไห่ไปทำบ่อน้ำจืดผานสุ่ย แต่สุดท้ายกลับไม่ได้อะไรเลย ไม่โดนพวกปากมากในหมู่บ้านหัวเราะเยาะจนตายหรือไง
“พรุ่งนี้ไปคุยกับอาไห่ ให้เขาชี้แนะสักหน่อยดีไหม… เฮ้อ… ช่างเถอะ ช่างเถอะ ไปทำบ่อน้ำจืดผานสุ่ยก็เท่ากับไปแย่งอาชีพเขา จะไปขอให้เขาช่วยได้ยังไง…”
เฉินหู่พลิกตัวไปมา นอนไม่หลับ
ทางด้านเจ้าเถียนหมิงก็เหมือนกัน เมียของเขาเอาแต่ถอนหายใจ บอกว่าเขาใจกล้าเกินไป แอบไปยืมปั๊มดูดน้ำจากสำนักงานหมู่บ้านโดยไม่บอกใครสักคำ ถ้าหาเงินได้ง่ายขนาดนั้น จะเหลือมาถึงเขาหรือ
เจ้าเถียนหมิงได้ยินเมียเอาแต่ตำหนิว่าเขาทำอะไรไร้สาระ คำพูดพวกนี้เขาฟังมาไม่รู้กี่รอบแล้ว จนชินชาและขี้เกียจจะเถียงกลับ