เฉินไห่ได้ยินเสียงฝีเท้าจากข้างนอก ก็ลืมตาขึ้นทันที
ยังไม่ทันได้สร้างกำแพงล้อมลาน แม้บ้านหินจะติดประตูหน้าต่างแล้ว เขาก็ยังคงระแวดระวังอยู่ตลอด
สะดุ้งตื่นขึ้นมา
เขาก็ได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว
นอกประตู
น่าจะเป็นไฮ่จื่อที่มาแล้ว
เพิ่งลุกขึ้นนั่ง
หัวใจก็เต้นกระหน่ำ
เฉินไห่สูดหายใจลึก ๆ หลายครั้ง ถึงค่อยรู้สึกดีขึ้น เย่ชิงฉือที่หนุนแขนเขาอยู่มาตลอดก็ถูกปลุกให้ตื่นด้วย เธอถามเสียงแหบพร่าว่า “เป็นอะไรไป?”
เฉินไห่มองออกไปข้างนอกที่ยังมืดสนิท “ไฮ่จื่อน่าจะมาแล้ว จะไปเก็บของทะเล”
เย่ชิงฉือถึงได้รู้ว่าเฉินไห่จะไปเก็บของทะเล เธอพยายามลุกขึ้นนั่งเพื่อเตรียมของกินของดื่มให้เขา
เฉินไห่ส่ายหน้าแล้วบอกว่า “ไม่ต้องหรอก”
“คุณนอนต่อเถอะ”
“เชื่อฟังนะ”
เย่ชิงฉือเองก็แทบลุกไม่ไหวจริง ๆ เฉินไห่เล่นงานเธอจนหมดแรง เธอจึงพยักหน้าอย่างเกียจคร้าน “อาไห่ ระวังตัวด้วยนะ”
พูดจบ
เธอก็เอื้อมมือไปกอดเฉินไห่
แต่พริบตาถัดมา เธอก็รู้สึกว่าบางส่วนเริ่มขยับยุกยิก จึงรีบปล่อยมือแล้วนอนลงใหม่ “อย่าปล่อยให้ไฮ่จื่อรอข้างนอกนานล่ะ”
เฉินไห่หัวเราะอย่างจนใจ
ผู้หญิงคนนี้ก็ขี้เล่นเหมือนกันนะ
ลุกขึ้น
ออกจากบ้าน
มีคนยืนอยู่ข้างนอก ตอนนี้แสงจันทร์ก็หายไปแล้ว เฉินไห่มองไม่ชัดจึงตะโกนถามว่า “ไฮ่จื่อ?”
ไฮ่จื่อตอบรับ “ผมเอง”
เฉินไห่ถามว่า “มานานหรือยัง?”
ไฮ่จื่อตอบว่า “ผมก็เพิ่งมาถึงเหมือนกัน”
ล้างหน้า
แปรงฟัน
น้ำเย็นกระทบหน้า ทำให้รู้สึกตื่นขึ้นมาทันที
ไฮ่จื่อบอกว่า “อาไห่ ผมเอาหอยนางรมผัดมาด้วย”