หลิวเหวยยิ้มหน้าบาน
ไม่ว่าจะทำได้จริงหรือเปล่า แค่ฟังคำพูดของเฉินไห่ก็ชวนให้ดีใจแล้ว อีกอย่างเขายังรู้สึกว่าเฉินไห่เป็นคนที่พูดแล้วทำได้จริง
อย่าถามว่าทำไมเขาถึงคิดแบบนั้น
สัญชาตญาณของผู้ชายน่ะ
หลิวเหวยหันไปมองหลี่เหลียงแล้วถามว่า “อาเหลียง ปลาเหล่านี้ในตลาดขายกันราคาเท่าไหร่”
หลี่เหลียงกระแอมแล้วตอบว่า “ในตลาด ปลากะพงกับปลากระพงหัวโตขายราคาเท่ากัน อยู่ที่ประมาณหยวนละหนึ่งจิน”
“ปลาตัวใหญ่ขนาดนี้หายากมาก”
“งั้นเอาหยวนละหนึ่งจินห้าขีดแล้วกัน”
เขาเป็นพนักงานรับซื้อ ตามหลักแล้วควรกดราคาให้ต่ำที่สุด แต่เห็นชัดว่าหลิวเหวยต้องการช่วยเหลือเฉินไห่ เขาจึงต้องทำตามความประสงค์ของหัวหน้า
ถึงอย่างไร
เงินก็ไม่ได้ออกจากกระเป๋าเขา
มีโอกาสสร้างน้ำใจ ก็ควรคว้าไว้
ไฮ่จื่อตื่นเต้นจนตาโตเป็นไข่ห่าน เมื่อครู่มีพ่อครัวคนหนึ่งอุ้มปลาตัวนี้ไปชั่ง น้ำหนักตั้งสิบสองจินหนึ่งเหลียง แค่ปลาตัวเดียวก็ขายได้เกือบยี่สิบหยวนแล้ว!
เขาอดทอดถอนใจไม่ได้ ว่าตามพี่ไห่ทำงานด้วยนี่หาเงินง่ายเหลือเกิน!
แค่ปลาตัวเดียว
เขากับพี่ไห่ก็ได้กำไรมหาศาลแล้ว!
พ่อครัวหนุ่มหลายคนมองด้วยแววตาอิจฉา ชาวประมงจับปลาได้ตัวหนึ่ง ก็เท่ากับค่าจ้างที่พวกเขายืนผัดอาหารอยู่หลังครัวตั้งครึ่งเดือน
จะไปหาเหตุผลกับใครได้ล่ะ!
เฉินไห่พยักหน้า ไม่พูดอะไรที่ไม่จำเป็น
ที่สถานีรับซื้อผลผลิตน้ำ ปลากะพงตัวนี้อย่างมากก็ได้จินละห้าขีด พอมาขายในร้านอาหารราคาก็เพิ่มขึ้นสามเท่า เขาพอใจมากแล้ว