ฉางอวี่ควักกระเป๋าสตางค์ออกจากอกเสื้อ ส่งใบเสร็จกับเงินให้เขาพร้อมกัน “รวมทั้งหมด 145 หยวน”
“นับดูก่อนสิ”
เฉินไห่พยักหน้าแล้วเริ่มนับเงิน
เดิมทีมี 144 หยวน 70 เหมา ฉางอวี่ปัดให้เป็นเลขกลม ๆ เขาก็ไม่ได้เกรงใจ นับเงินเสร็จก็หยิบธนบัตรใบใหญ่ 12 ใบ ส่วนเงินอีก 25 หยวนที่เหลือส่งคืนให้ฉางอวี่
“พี่ฉาง ผมรีบร้อนจนไม่มีเวลาไปซื้อของที่ร้านสหกรณ์ พี่จัดการของทะเลเสร็จแล้ว ช่วยซื้อของกินมาให้ผมหน่อยนะ ส่วนเงินที่เหลือก็เอาไปแลกบัตรอาหารสักครึ่งหนึ่งอะไรทำนองนั้น”
“ฝากด้วยนะครับ”
ฉางอวี่กำลังรีบไป
ไม่อย่างนั้น
เขาคงไปซื้อของที่ร้านสหกรณ์ก่อน แล้วให้ฉางอวี่หอบไปให้เลย
แต่ตอนนี้
ก็ได้แต่ฝากฉางอวี่จัดการ
โชคดีที่ฉางอวี่ทำอาชีพค้าขายขนส่งสินค้า มีเส้นสายกว้างขวาง ถ้าให้เขาเอาเงินไปแลกบัตรอาหารเองก็คงต้องยุ่งยากอยู่บ้าง แต่สำหรับฉางอวี่แล้ว เรื่องแค่นี้ไม่เป็นปัญหาเลย
ฉางอวี่พยักหน้า “ได้ งั้นผมจัดการตามที่เห็นสมควรแล้วกัน”
เฉินไห่เดินไปส่งเขาถึงหน้าประตู
พาหนะของฉางอวี่คือรถจักรยานยนต์ดัดแปลง หรือก็คือรถพ่วงข้างสามล้อ ที่คนทั่วไปเรียกกันว่า “เสือสามขา” ปกติรถแบบนี้จะมีพ่วงข้างเดียว แต่ของฉางอวี่มีทั้งด้านซ้ายและขวา
รถจักรยานยนต์คันเดียวถูกดัดแปลงจนกลายเป็นรถขนของ “สี่ล้อ” ไปเสียแล้ว
ฉางอวี่เห็นเฉินไห่จ้องรถจักรยานยนต์อยู่ ก็ยิ้มแฉ่งแล้วพูดว่า “อยากได้เหรอ? รอของนำเข้ามาถึงก่อน ผมช่วยจับตาดูให้ได้นะ”
เฉินไห่พลันเข้าใจ
ที่แท้ก็ได้มาจาก “เส้นทางตงซา” นี่เอง
เขาไม่ได้รับคำ แต่พูดว่า “พี่ฉาง พรุ่งนี้ว่างไหมครับ?”
ฉางอวี่ชะงัก “พรุ่งนี้...”
“ก็ไม่ได้มีนัดอะไรเป็นพิเศษนะ”
“มีธุระเหรอ?”
เฉินไห่พูดว่า “คือว่า...พรุ่งนี้ของทะเลน่าจะมีมากกว่าวันนี้อีกครับ”
“แทนที่ผมจะวิ่งไปถึงตัวเมือง”