พ่อของเย่ชิงฉือถูกคนจากองค์กรรับตัวไปแล้ว ตอนนี้จึงยังไม่อยู่บ้าน
ตอนกลางคืน
เฉินไห่กับเย่ชิงฉือไม่ได้กลับไปไหน ตอนกินข้าว หลินซู่มิ่นดื่มเหล้าเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี แล้วยังยกแก้วขึ้นชนกับเฉินไห่ “อาไห่ ขอบใจนะ”
“คุณเป็นคนบอกให้พวกเราเขียนจดหมายเองครับ”
“ไม่อย่างนั้นก็ไม่รู้ว่าต้องรออีกนานแค่ไหนกว่าจะได้รับความเป็นธรรม”
“แม่ต้องขอบใจเธอจริง ๆ”
หลังดื่มกันไปได้สามรอบ เย่ชิงฉือก็เล่าเรื่องที่ตัวเองตั้งครรภ์ให้ฟัง หลินซู่มิ่นดีใจมาก ไม่ได้คิดว่าการตั้งครรภ์ของเย่ชิงฉือจะเป็นปัญหาเพียงเพราะเพิ่งได้รับความเป็นธรรม
เฉินไห่ไม่เคยกังวลเรื่องนี้เลย
กลับเป็นเย่ชิงฉือที่ยังกังวลอยู่ในใจ พอเห็นว่าหลินซู่มิ่นดีใจเพียงที่กำลังจะมีหลานชายหรือหลานสาว เธอถึงค่อยวางใจ
ตอนกลางคืน
เฉินไห่พูดเรื่องหนึ่งกับเย่ชิงฉืออย่างจริงจัง
“ผมอยากสร้างบ้านใหม่” เขาบอก “สร้างหลังใหญ่หน่อย ต่อไปทุกคนจะได้มีห้องของตัวเอง”
เย่ชิงฉือมองเขานิ่ง ๆ แล้วน้ำตาก็ไหลลงมาอีกครั้ง
“ทำไมคุณถึงร้องไห้บ่อยนักนะ” เฉินไห่ยื่นมือไปเช็ดน้ำตาให้ ปลายนิ้วหยาบกร้านไล้ผ่านแก้มนุ่มนวลของเธอ “อย่าร้องเลย ร้องมากไม่ดีต่อลูก”
……
สองเดือนต่อมา บ้านหลังใหม่ก็เริ่มลงมือก่อสร้าง
รื้อบ้านเก่าทิ้งแล้วสร้างบ้านใหม่บนที่เดิม เป็นบ้านสามชั้น ที่จริงก็เป็นคฤหาสน์หลังหนึ่ง
ยืนบนระเบียงชั้นสองก็เห็นทะเลได้ วิวสวยมาก
เฉินไห่จ้างทีมก่อสร้างที่เก่งที่สุดในอำเภอ บ้านสร้างตามรูปแบบบ้านในเมือง เป็นอาคารสามชั้น โครงสร้างอิฐคอนกรีต มีห้องชั้นบนชั้นล่างรวมกันเจ็ดแปดห้อง