หลี่ต้าเชียงยังทำรายการค่าใช้จ่ายไว้ด้วย ทั้งค่าซื้อทราย ค่าแรงช่างฝีมือและคนงาน ทุกอย่างแจกแจงไว้ชัดเจน เฉินไห่กวาดตามองแวบหนึ่ง “ลุง ผมหยิบเงินให้ก่อนร้อยหยวนนะครับ”
“วันนี้ผมจะไปอำเภอข้างเคียงกับชิงฉือ เพื่อพบพ่อตาแม่ยาย”
“ต้องรบกวนลุงกับป้าช่วยจัดการงานแล้วครับ”
“ผมไม่ปล่อยให้พวกคุณเหนื่อยฟรีหรอก……”
“อาไห่ ถ้านายพูดแบบนี้ ลุงโกรธจริง ๆ นะ นายจะจ่ายค่าจ้างให้ลุง นั่นมันเท่ากับตบหน้าลุงชัด ๆ!” หลี่ต้าเชียงตัดบทเขา ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง “ไปพบพ่อตาแม่ยายก็สมควรแล้ว”
“แต่ว่า……ก่อนไป นายแวะไปที่สำนักงานหมู่บ้าน ให้หัวหน้าหมู่บ้านเขียนใบรับรองให้ก่อน”
“เผื่อไว้ยามฉุกเฉิน”
เฉินไห่พูดว่า “จริงด้วย โชคดีที่ลุงเตือน”
หลี่ต้าเชียงยิ้ม
เฉินไห่ไปหาเฉินหลานต่อ แล้วกำชับเธออีกสองสามคำ
เฉินหลานพยักหน้าแล้วพูดว่า “พี่ จะเดินทางไกลก็ระวังตัวด้วยนะ”
“ดูทางให้ดี”
“อย่าเดินผิดทางล่ะ……”
เฉินไห่ฟังคำพูดของเฉินหลาน พลางลูบคาง สีหน้าทั้งขำทั้งจนใจ
จะโทษเฉินหลานที่พูดแบบนี้ก็ไม่ได้
แต่ก่อนคนที่คอยเป็นห่วงเขามาตลอดก็คือเฉินหลาน
ถึงตอนนี้เขาจะไม่โง่แล้ว เฉินหลานก็ยังเป็นเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน
น้องสาวคนนี้ของเขาเป็นผู้ใหญ่เกินวัยไปหน่อยจริง ๆ
แบบนี้ไม่ดีเลย
เขาขยี้หัวเล็ก ๆ ของเฉินหลานจนผมยุ่ง ทำเอาเธอร้องโวยวายด้วยความโมโห จนเกือบยกกำปั้นน้อย ๆ มาทุบเขา
เฮ้
แบบนี้สิถึงจะเหมือนเด็กหน่อย
ไฮ่จื่อพูดว่า “พี่ไห่ ผมขอพูดสักหน่อยนะ พี่จะไปแกล้งอาหลานทำไม”
เฉินไห่ยังไม่ทันพูด
เฉินหลานก็ยื่นปากน้อย ๆ แล้วพูดว่า “พี่ไฮ่จื่อ มาว่าพี่ชายฉันทำไม พี่ชายแค่เล่นกับฉันเอง”