เฉินไห่ยื่นบุหรี่ให้หลี่ต้าเชียงหนึ่งมวน แล้วถามว่า “ลุง ผมจะก่อกำแพงล้อมบ้านตรงนี้ ต้องจ้างคนงาน ลุงช่วยบอกหน่อยได้ไหมว่าต้องทำยังไง”
หลี่ต้าเชียงตอบว่า “อ้อ เรื่องนี้ง่าย”
“ตอนนี้กองเรือออกทะเลไม่ค่อยบ่อยแล้ว”
“คนว่างงานในหมู่บ้านก็มีเยอะ”
“แค่เรียกสักเสียง คนส่วนใหญ่ก็มาแล้ว”
เซวี้ไฉหลิงแทรกขึ้นมาว่า “การก่อกำแพงล้อมบ้านเป็นเรื่องใหญ่”
“ต้องไปดูฤกษ์ดูยามก่อน”
“เลือกวันดี ๆ แล้วค่อยเริ่มงาน”
เฉินไห่ส่งเสียง “อ้อ” หลี่ต้าเชียงสูบบุหรี่หนึ่งคำแล้วพูดว่า “อาไห่ ถ้าไว้ใจลุง ลุงจัดการเรื่องนี้ให้เอง”
“วัสดุที่ใช้ก่อกำแพงล้อมบ้าน ก็มีแค่ทรายที่ต้องซื้อ”
“อย่างอื่นหาเอาจากบนเขาได้หมด”
เฉินไห่ยิ้มแล้วว่า “ได้เลย”
“ลุง งั้นผมไม่เกรงใจแล้วนะ”
“ผมไม่ค่อยรู้เรื่องนี้ กลัวจัดการไม่ไหว”
หลี่ต้าเชียงถามว่า “จะใช้หินทั้งหมดเลยหรือ”
“ไม่ใช้ก้อนอิฐกับปูนซีเมนต์หรือ”
เฉินไห่ส่ายหน้า
หลี่ต้าเชียงว่า “งั้นก็จะใช้หินก่อทั้งหมดสินะ เธอคิดว่าหินไม่ต้องเสียเงินซื้อ เลยช่วยประหยัดได้หน่อยใช่ไหม”
เฉินไห่ตอบว่า “ผมก็คิดเรื่องนั้นอยู่บ้าง แต่หลัก ๆ คือหินแข็งแรงกว่า บ้านเราเจอพายุไต้ฝุ่นทุกปี ใช้อิฐก่อแล้วพังง่าย”
หลี่ต้าเชียงพยักหน้า “ก็จริง”
“แต่จะประหยัดเงินคงไม่ได้หรอก”
“หินถึงจะไม่ต้องซื้อ แต่ขนออกมาจากเขาด้วยแรงคน แล้วยังต้องสกัดกับปรับให้เรียบ ค่าแรงช่างไม่ถูกเลย”
เฉินไห่ส่งเสียง “อ้อ”
หลี่ต้าเชียงถามว่า “เธอคิดจะล้อมพื้นที่ใหญ่แค่ไหน”
เฉินไห่พาเขาเดินดูรอบหนึ่ง หลี่ต้าเชียงถึงกับตาค้าง “อาไห่ เธอจะล้อมพื้นที่ใหญ่ขนาดนี้เลยหรือ”
“นี่...นี่เกือบสองหมู่เชียวนะ”