“ปวดหัว...”
เฉินต้าผังรู้สึกตัวงัวเงีย แล้วพบว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งนอนทับอยู่บนตัว
เขาเอื้อมมือไปบีบตามสัญชาตญาณ
“นุ่มจัง...”
เขาอยากลืมตาดูว่าเป็นใคร แต่เปลือกตาหนักอึ้งราวกับมีตะกั่วถ่วงไว้
เมื่อคืนถูกหลินเฉินไอ้หมอนั่นกรอกเหล้าหนักเกินไป ทั้งเบียร์ เหล้าแดง เหล้าฝรั่ง สลับกันมาไม่หยุด ตอนนี้เขาขี้เกียจแม้แต่จะขยับนิ้ว
มีเพียงบางส่วนของร่างกายเท่านั้นที่ตื่นตัวเต็มที่
ผู้หญิงคนนั้นทับอยู่บนตัวเขา ลมหายใจทั้งถี่และร้อน พ่นใส่ลำคอของเขาเต็ม ๆ
ดูเหมือนเธอเองก็ไม่ค่อยรู้สึกตัวนัก ท่าทางทั้งงุ่มง่ามทั้งบุ่มบ่าม ใช้เวลาตั้งนานก็ปลดกระดุมเสื้อเขาไม่ออก จนต้องส่งเสียงฮึดฮัดอย่างร้อนใจสองสามครั้ง
เสียงนั้นอู้อี้เจือกลิ่นอายของฤทธิ์เหล้า ทำให้สมองของเฉินต้าผังดังตูมขึ้นมาทันที
สติขาดผึง...
เขาพลิกตัวกดเธอไว้ใต้ร่าง มือข้างหนึ่งโอบเอว อีกข้างดึงผ้าห่มอย่างลวก ๆ สองสามที
ในความมืดสลัวมองหน้าอีกฝ่ายไม่ชัด รู้เพียงว่าเธอโอบคอเขาไว้ ริมฝีปากแนบอยู่บนหัวไหล่ อุ่นร้อน
เรื่องหลังจากนั้นก็เหมือนฝันไป
ทั้งคู่ต่างก็ดื่มเหล้า จึงไม่มีใครมีสติครบถ้วน
รู้แค่ว่าตอนนั้นไม่มีใครอยากหยุด และก็หยุดไม่ลง...
ผ้าปูที่นอนยับยู่ยี่เป็นก้อน
อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเหล้าและเสียงหอบหายใจ...
รวมถึงเสียงที่เธอเปล่งออกมาเป็นระยะ สูงบ้างต่ำบ้าง...
ทำให้ในหัวเฉินต้าผังเหลือเพียงความคิดเดียว—อย่าหยุด!
……
……
ตีสี่
เหออิ่งสร่างเมาแล้ว รู้สึกว่ามีขาข้างหนึ่งพาดทับตัวอยู่
ทันใดนั้นร่างทั้งร่างก็แข็งทื่อ ราวกับถูกสกัดจุด
จากนั้นเธอค่อย ๆ หันหน้าไป—ข้างกายมีผู้ชายคนหนึ่งนอนอยู่
เขาหายใจหนัก หลับสนิทราวกับหมู
สมองของเหออิ่งดังหึ่งขึ้นมา แล้วระเบิดตูมไปทั้งหัว
เธอพยายามนึกถึงเรื่องเมื่อคืนอย่างสุดชีวิต
เมื่อวานเพื่อนร่วมงานจากกรมอุตสาหกรรมและเทคโนโลยีสารสนเทศประจำมณฑลจัดเลี้ยงส่งเธอที่โรงแรม
สัปดาห์หน้าเธอก็จะไปรับตำแหน่งนายอำเภอที่อำเภอฉิงซุ่นแล้ว เป็นข้าราชการระดับหัวหน้ากอง เอกสารจากกรมองค์การก็ออกมาแล้ว
เพื่อนร่วมงานผลัดกันชนแก้ว เธอปฏิเสธไม่ลง จึงดื่มทั้งเหล้าแดงเหล้าขาวปนกัน จนท้ายที่สุดเริ่มมึนงง
เธอจำได้ว่าลาเพื่อนร่วมงานแล้วขึ้นลิฟต์ไปชั้นบนคนเดียว หยิบบัตรห้องพักมาแตะเปิดประตู—
แล้วหลังจากนั้นล่ะ?
เรื่องหลังจากนั้นขาดหายไปหมด
จนกระทั่งตื่นขึ้นมาตอนนี้ แล้วพบว่ามีผู้ชายนอนอยู่ข้าง ๆ
“แย่แล้ว!”
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ บังคับตัวเองให้ใจเย็น
“เรื่องนี้ห้ามให้ใครรู้เด็ดขาด ถ้าแพร่ออกไป ชื่อเสียงฉันพังหมดแน่ แล้วจะยังไปเป็นนายอำเภออะไรได้อีก?”
อายุสามสิบแล้ว เป็นข้าราชการระดับหัวหน้ากอง ฉากแบบไหนก็เคยเจอมาไม่ใช่หรือ?
ร้องไห้ก็ไม่มีประโยชน์ ตื่นตระหนกก็ไม่มีประโยชน์
ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือหาคำตอบให้ได้สองเรื่อง:
ผู้ชายคนนี้เป็นใคร?
มีคนอื่นรู้เรื่องนี้หรือเปล่า?
เธอค่อย ๆ พลิกตัวอย่างระมัดระวัง อาศัยแสงริบหรี่นอกม่าน มองหน้าอีกฝ่าย
โครงหน้าคมเข้ม คิ้วหนา ริมฝีปากเม้มเล็กน้อย ตอนหลับดูยังหนุ่มอยู่
ในหัวเหออิ่งมีภาพบางส่วนผุดขึ้นมา—หลังจากเข้าห้อง เธอคิดว่าเป็นห้องของตัวเอง แล้วก็ล้มตัวลงบนเตียง
ผู้ชายคนนี้โผล่มาตอนไหน?
หรือเธอเมาจนไม่รู้ตัวเลยว่ามีอีกคนอยู่บนเตียง?
เหลวไหล...
เหลวไหลสิ้นดี...
เธอใช้ชีวิตมาจนสามสิบ กว่าจะไต่เต้าขึ้นมาถึงตำแหน่งนี้ทีละขั้นก็ผ่านเรื่องใหญ่มาไม่รู้เท่าไร
สุดท้ายกลับมาพลาดท่าเพราะวงเหล้าวงเดียว
ไม่สิ ไม่ได้พลาดเพราะวงเหล้า แต่พลาดเพราะประตูโรงแรมต่างหาก
ใครมันไม่ปิดประตูให้สนิทกันนะ
เธอเมา ๆ มึน ๆ เลยผลักประตูเข้ามา
เธอก้มดูเสื้อผ้าตัวเอง แล้วมองผ้าปูที่นอนอีกครั้ง—
รอยสีแดงสดนั่น
ชวนให้สะดุดตาเหลือเกิน...
รูม่านตาเธอหดวูบ หัวใจราวกับถูกใครกำแน่นอย่างแรง
“สามสิบปีที่รักษาพรหมจรรย์ไว้ ไม่คิดเลยว่าจะมาเกิดเรื่องแบบนี้...”
เธอหลับตา สูดหายใจลึก ๆ พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาก็สงบลงบ้างแล้ว
ไม่ว่ายังไง ตอนนี้ต้องไปก่อน
หนีไปก่อนที่เขาจะตื่น
เธอลงจากเตียงอย่างเงียบเชียบ เก็บเสื้อเชิ้ต ชุดชั้นใน กางเกงชั้นใน ถุงน่องที่กองอยู่บนพื้น...
หยิบขึ้นมาสวมทีละชิ้น เบาจนเหมือนกำลังย่องขโมยของ
พอสวมเสร็จ เธอยืนข้างเตียงแล้วมองผู้ชายคนนั้นอีกครั้ง
ช่างเถอะ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็แล้วกัน
เธอหยิบกระเป๋า เดินย่องไปที่ประตู หมุนลูกบิดแล้วชะโงกมองทางเดิน—ไม่มีใคร
เธอรีบออกไป แล้วหันกลับมามองเลขห้อง 8308 อีกครั้ง
ส่วนห้องของเธอคือ 8408
จริงด้วย เข้าห้องผิดชั้น
เมื่อคืนเธอเข้าห้องผิด
เธอรีบเดินไปที่ลิฟต์ มือสั่นจนต้องกำหมัดแน่น บังคับตัวเองให้สงบลง
“ไม่เป็นไร”
“คงไม่มีใครเห็นหรอก”
“คิดซะว่าโดนหมากัดไปทีหนึ่ง เสียเลือดนิดหน่อย”
ลิฟต์มาถึง เธอก้าวเข้าไปพิงผนังแล้วหลับตาลงครู่หนึ่ง
พอถึงชั้นสี่ เธอก็พบห้อง 8408 ใช้บัตรเปิดประตูเข้าไป
ทุกอย่างในห้องเป็นปกติ เตียงนอนเรียบร้อยดี
เธอเดินเข้าห้องน้ำ ถอดเสื้อผ้าออก ถึงได้เห็นว่าบนตัวเต็มไปด้วยรอยจูบ...
แม้แต่ด้านในต้นขาก็ยังมี
“ไอ้โรคจิตนี่ มันเป็นหมาหรือไง!”
เธอเปิดน้ำแรงสุดแล้วชำระล้างอย่างหนัก
น้ำร้อนราดลงบนร่าง เธอยืนนิ่งอยู่ใต้ฝักบัว
ไอน้ำค่อย ๆ ปกคลุมไปทั่วห้องน้ำ
ในที่สุดเธอก็ทนไม่ไหว ยกมือปิดหน้า
ไหล่สั่นอยู่สองสามครั้ง
แต่ตั้งแต่ต้นจนจบ เธอไม่ส่งเสียงออกมาแม้แต่นิดเดียว
……
แปดโมงเช้า เฉินต้าผังตื่นขึ้นมา
ความรู้สึกแรกคือ—ใต้ผ้าห่ม เขาไม่ได้ใส่อะไรเลย
เขาชะงักไปนิดหนึ่ง เปิดผ้าห่มดู แล้วก็คลุมกลับลงไปเงียบ ๆ
ความทรงจำเมื่อคืนเหมือนกระจกแตก ต่อยังไงก็ไม่เป็นภาพ
บาร์ หลินเฉิน แล้วก็เพื่อนสนิทอีกสองสามคน ดื่มกันไปเยอะมาก
จากนั้นหลินเฉินบอกว่าจะไปส่งเขากลับมหาวิทยาลัย เขาบอกว่าไกลเกินไป
หลินเฉินเลยบอกว่า งั้นเปิดห้องพักโรงแรมแถวนี้ก็แล้วกัน
จากนั้นเขาก็เข้ามาในห้องนี้ แล้วล้มตัวลงนอนทันที
แล้วหลังจากนั้น—
มีคนทับอยู่บนตัวเขา
มีคนปลดกระดุมเสื้อเขา
มีคนหอบหายใจข้างหู
เขาพลิกตัวกดอีกฝ่ายลงไป...
เฉินต้าผังผุดลุกขึ้นนั่ง หัวใจเต้นตึกตัก
เขากวาดตามองไปรอบห้อง ตอนนี้เหลือเขาอยู่คนเดียว
ผู้หญิงคนนั้นไปแล้ว
เสื้อผ้ากระจัดกระจายเต็มพื้น กระดุมเสื้อเชิ้ตหลุดไปเม็ดหนึ่ง กางเกงอยู่ใต้เตียง
เขาหันไปมองอีกฝั่งของเตียง—
บนหมอนมีเส้นผมยาวสีดำอยู่สองสามเส้น หยักศกเล็กน้อย
แล้วก็—
เขาก้มมองผ้าปูที่นอน
ตรงใกล้กลางเตียงมีรอยสีแดงคล้ำอยู่จุดหนึ่ง
แห้งแล้วจนกลายเป็นสีน้ำตาล
แต่ก็ยังสะดุดตาเหลือเกิน
“เธอเป็นครั้งแรกเหรอ???”
เฉินต้าผังจ้องอยู่สิบกว่าวินาที ยังไม่อยากเชื่อ
จากนั้นก็ค่อย ๆ ล้มตัวลง ดึงผ้าห่มคลุมหัว แล้วขดตัวอยู่ข้างใน
ไม่ใช่ฝัน เรื่องจริงต่างหาก
เขานอนกับผู้หญิงที่ไม่รู้จักคนหนึ่งในโรงแรม
ทั้งที่ยังมองหน้าผู้หญิงคนนั้นได้ไม่ชัดด้วยซ้ำ
เขาอุดอู้อยู่ใต้ผ้าห่มพักใหญ่กว่าจะโผล่ออกมา แล้วเริ่มแต่งตัว
แต่งไปได้ครึ่งหนึ่ง โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
หลินเฉินโทรมา
“ตื่นหรือยัง? ฉันอยู่ร้านอาหารชั้นล่าง ลงมากินมื้อเช้าสิ”
เสียงของหลินเฉินเจือแววสะใจอย่างเห็นได้ชัด
เฉินต้าผังฟังแล้วรู้สึกว่าเสียงเขาแปลก ๆ จึงเงียบไปสองวินาที ก่อนคิดว่า “ผู้หญิงเมื่อคืน หรือหลินเฉินเป็นคนจัดให้ฉัน เพื่อฉลองที่สอบข้าราชการผ่าน? หรือจงใจแกล้งกันแน่?”
“แต่...จัดหนักเกินไปหรือเปล่า ผู้หญิงคนนั้นยังเป็นครั้งแรกด้วย”
“แต่เธอก็ไม่ได้เสียเปรียบ ฉันเองก็ครั้งแรกเหมือนกัน...”
“หลินเฉิน เมื่อคืนแกส่งผู้หญิงมาที่ห้องฉันหรือเปล่า?”
หลินเฉินชะงัก “อะไรนะ? ผู้หญิง?”
เฉินต้าผังเพิ่งพูดจบก็เสียใจทันที
คราวนี้ปิดหลินเฉินไม่มิดแล้ว
“มะ...ไม่มีอะไร...เดี๋ยวลงไป...”