เซี่ยจื้อโหยวตื่นเต้นจนตัวเกร็งไปหมด
แต่เผยจิ้นฉือกลับมองเธออย่างเยาะเย้ย "เธอน่ะเหรอ? ยังจะมาหลอกฉันอีก?"
บางที เผยจิ้นฉือก็อดสงสัยไม่ได้ว่า เซี่ยจื้อโหยวถูกเขาหลอกเลี้ยงจนโง่ไปแล้วหรือเปล่า
มองปุ๊บก็รู้ทันปั๊บ คิดอะไรก็เขียนไว้บนหน้าหมด
"นี่เธอด่าฉันโง่ใช่มั้ย?" เซี่ยจื้อโหยวหยิบหมอนปาใส่เขา "เผยจิ้นฉือ นายไปตายซะเถอะ!"
เผยจิ้นฉือโดนปาใส่ แต่กลับหัวเราะอย่างมีความสุขยิ่งกว่าเดิม
หลังจากกินข้าวเสร็จ เซี่ยจื้อโหยวกำลังจะไปล้างจาน แต่กลับถูกเผยจิ้นฉือคว้าไปทำก่อน
หลังจากกินข้าวเสร็จ เซี่ยจื้อโหยวเตรียมจะไปล้างจาน แต่เผยจิ้นฉือกลับคว้าทำก่อน
"ไม่บอกเหรอว่าจะถ่ายวิดีโอหาเงิน? อย่าเสียเวลา"
เซี่ยจื้อโหยวคิดว่าเขาพูดมีเหตุผล เธอเปิดติ๊กต็อกขึ้นมา แล้วก็เห็นการแจ้งเตือนใหม่พอดี
"พี่สาวคนนี้อ่อนโยนมาก ร้องเพลงก็เพราะ ขอให้เธอมีความสุขแบบนี้ตลอดไปนะ"
เซี่ยจื้อโหยวจ้องคอมเมนต์นั้นอยู่นาน
เธอไม่รู้ว่าต่อไปนี้ยังจะมีความสุขได้อีกหรือเปล่า
แต่ตอนนี้ เธอนั่งอยู่ในห้องเช่าเล็ก ๆ แคบ ๆ แห่งนี้ กำลังมีความรักกับเผยจิ้นฉือ นี่คือช่วงเวลาที่เธอมีความสุขที่สุด
เธอเอ่ยเบา ๆ "เผยจิ้นฉือ"
"หืม?"
"ถ้าวันหนึ่งข้างหน้า นายค้นพบว่านายควรจะมีเงินเยอะแยะมากมาย" เซี่ยจื้อโหยวเปลี่ยนวิธีพูด "แต่เพราะฉัน ทำให้นายต้องกลายเป็นคนจน แกจะโกรธฉันมั้ย?"
เผยจิ้นฉือหันมามองเธอ สีหน้าฉงน
"ที่รัก ฉันเป็นคนจนอยู่แล้วนี่"
"ถ้าฉันมีเงินเยอะแยะมากมาย ก็ควรเอามาใช้กับเธออยู่แล้ว จะไปโกรธเธอทำไม"
*
พอมีรถแล้ว สองหนุ่มสาวแทบจะเห่อเล่นกันแทบบ้า
สองคนเลิกงานก็ขับรถตระเวนไปทั่วเมือง
เซี่ยจื้อโหยวหลงรักการขับรถเข้าแล้ว ล้อที่บดผ่านผิวถนนยางมะตอยไม่มีความสะเทือน เสียงเครื่องยนต์ทุ้มต่ำและสะอาด ราวกับสัตว์ป่าที่ถูกฝึกให้เชื่องกำลังหายใจอย่างสงบอยู่ใต้เท้าของเธอ