วันรุ่งขึ้น หลู่หยานโจวมาอีกครั้ง
คราวนี้เขาถือช่อดอกไม้มาด้วย ดอกคาโมมายล์สีขาวจัดแต่งกับกิ่งยูคาลิปตัสสองสามกิ่ง ห่อด้วยกระดาษคราฟต์ ดูสดใสและสวยงาม
“นี่มัน…” เซี่ยจื้อโหยวตะลึงไปครู่หนึ่ง
“ห้าวห้าวบอกว่าฝีมือประดิษฐ์ที่คุณครูสอนเขาสนุกมาก เลยให้ผมนำดอกไม้มาขอบคุณ” หลู่หยานโจวพูดพลางยิ้ม ก้มลงมองห้าวห้าว
ห้าวห้าวรีบยืดอกเล็ก ๆ ของตัวเองขึ้น พูดเสียงดังว่า “ใช่ ๆ! ผมเด็ดเองกับมือเลย!”
เซี่ยจื้อโหยวมองมือน้อย ๆ อ้วน ๆ ของห้าวห้าว ยังมีเศษโคลนติดอยู่
เธออดยิ้มไม่ได้ นั่งยอง ๆ ลงไปหยิกแก้มห้าวห้าว “ขอบใจจ้ะ ห้าวห้าว คุณครูเซี่ยชอบมากเลย”
เธอรับช่อดอกไม้มา ก้มลงดมกลิ่น ดอกคาโมมายล์มีกลิ่นแอปเปิลอ่อน ๆ
หลู่หยานโจวยืนพิงกรอบประตู มองใบหน้าด้านข้างของเธอตอนที่นั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้านักเรียนตัวน้อย แสงตะวันยามเย็นสาดลอดหน้าต่างเข้ามา ตกกระทบปลายเส้นผมของเธอ ชุดเดรสสีฟ้าครามปลิวไสวตามสายลม
จู่ ๆ เขาก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมห้าวห้าวถึงชอบคุณครูคนนี้
“คุณครูเซี่ย” หลู่หยานโจวเอ่ยปาก “คุณครูชอบดอกไม้ไหมครับ? ผมเปิดร้านดอกไม้อยู่ที่บ้าน ถ้าชอบ ต่อไปแวะมาเล่นได้นะ”
“ร้านดอกไม้?” เซี่ยจื้อโหยวเริ่มสนใจ “อยู่ไหนคะ?”
“อยู่แถวนี้เอง เดินสิบนาทีก็ถึง ถ้าว่างหลังเลิกงาน แวะมาดูได้นะ”
เขายังพูดไม่ทันจบ ก็มีเงาร่างคนหนึ่งเดินมาจากปลายทางเดิน
เผยจิ้นฉือยืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เหมือนวิญญาณชื้น ๆ ตัวหนึ่ง