เซี่ยจื้อโหยว คิดอีกที ก็ไม่ถูก ของเดิมนางเอกนอกใจมีชู้เป็นลูกเศรษฐีรวยรุ่นสอง ขับปอร์เช่ อยู่บ้านหรู
คุณลู่ที่อยู่ตรงหน้า ทั้งตัวรวมกันแล้วไม่เกินพันหยวน ยังไงก็ไม่ใช่แน่นอน
ปลอดภัย
เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา สแกนคิวอาร์โค้ด
“เรียบร้อยแล้ว” ครูลู่เก็บโทรศัพท์ พร้อมยิ้มพูด “อ้อ แล้วก็ เด็ก ๆ ในห้องเราชอบทำงานประดิษฐ์มาก ได้ยินว่าครูเซี่ยก็เก่งเหมือนกัน วันหลังเรามาแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันได้นะ”
เซี่ยจื้อโหยวกำลังจะตอบ ก็ได้ยินเสียงทุ้มต่ำดังมาจากด้านหลัง—
“เธอไม่ว่าง”
เซี่ยจื้อโหยวหันกลับไป เบิกตากว้าง
เผยจิ้นฉือยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องเรียนไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ผมของเขายังชื้น ๆ อยู่ เห็นได้ชัดว่าเพิ่งอาบน้ำเสร็จ
เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? ไม่ใช่ไปแบกอิฐอยู่หรือไง?
เซี่ยจื้อโหยวยังไม่ทันตั้งตัว เผยจิ้นฉือก็เดินมาอยู่ข้าง ๆ เธอแล้ว
“เมื่อกี้คุณพูดว่า ขอเพิ่มเพื่อนใช่มั้ย?”
บุคลิกของเขากดดันจนครูลู่ถอยหลังไปครึ่งก้าว: “คุณเป็นใคร?”
“แฟนเธอ”
อากาศในห้องพลันตึงเครียดขึ้นมาอย่างประหลาด
ครูเสี่ยวโจวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อ้าปากค้างหายใจเข้าลึก ๆ ครูคนอื่น ๆ ที่ยังไม่กลับก็พากันหันมามอง สายตาวิ่งไปมาระหว่างเผยจิ้นฉือกับครูลู่
ให้ตายเถอะ แฟนของครูเซี่ยหล่อเกินไปแล้ว ดูเหมือนพระเอกหนัง เดินหน้าแหลม ตาลึก คมเข้ม
เซี่ยจื้อโหยวรู้สึกว่าหน้าตัวเองเริ่มร้อนผ่าว เธอดึงแขนเสื้อเผยจิ้นฉือ พูดเสียงเบา: “นายมาได้ยังไง?”
เผยจิ้นฉือถึงได้ก้มลงมองเธอ
สายตาของเขาอ่อนโยนลงเมื่อมองเธอ “มารับเธอกลับบ้าน”
“นายไม่บอกว่า今晚ต้องทำงานดึกมากหรือไง?”
“เลิกเร็ว”
เซี่ยจื้อโหยวนึกขึ้นได้ เขาอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วรีบมาจากหน้างาน สุ่มสี่สุ่มห้าลำพังเพื่อมารับเธอกลับบ้านงั้นเหรอ?
ครูลู่: “ที่แท้ครูเซี่ยก็มีแฟนแล้วนี่เอง ไม่เห็นเคยได้ยินเธอพูดเลย”
เผยจิ้นฉือ: “เธอไม่จำเป็นต้องรายงานให้ทุกคนฟัง”
รอยยิ้มของครูลู่แทบจะฉุดไม่อยู่
เขามองเผยจิ้นฉือ ผู้ชายคนนี้ตัวสูงกว่าเขาครึ่งหัว ไหล่กว้างกว่าเขาเป็นวง หน้าตาก็ยิ่งทำให้พูดไม่ออก
แต่เขาก็ยังยืดอก พูดเสริม: “ครอบครัวผมสภาพดีมาก พ่อแม่เป็นข้าราชการ แต่งงานก็ได้อยู่บ้านหลังใหญ่แล้ว คุณล่ะ?”
เซี่ยจื้อโหยวสังเกตเห็นกรามของเผยจิ้นฉือกระตุกแน่น
โอ้โห โดนจี้จุดอ่อนของพระเอกเข้าแล้ว
เผยจิ้นฉือพูดเสียงเรียบ: “เงิน再多ก็เป็นของพ่อแม่คุณ 怪不得คุณถึงได้ห่วยแตก เอาแต่คิดแย่งแฟนคนอื่น”
ครูลู่สีหน้าเปลี่ยนทันที
ครูข้าง ๆ มองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป จริง ๆ แล้ว ครูลู่คนนี้เป็นโรคจิตประจำห้อง แต่ละครั้งที่มีครูผู้หญิงใหม่เข้ามาก็จะเข้าไปจีบ แต่ไม่คิดว่าครูที่สวยที่สุดคนนี้ แฟนจะจัดการยากขนาดนี้
เขาหน้าบูดเดินจากไป
เผยจิ้นฉือละสายตากลับมา เหมือนกับว่าคนแบบนี้ไม่คู่ควรให้เขาเสียเวลาพูดด้วย เขาหันไปทางเซี่ยจื้อโหยว: “ไปกันเถอะ?”
เซี่ยจื้อโหยวเดินตามเขาออกจากห้องเรียน ให้ตายเถอะ ระหว่างทางได้สายตาหลายสิบคู่
“ตายแล้ว แฟนเธอหล่อมาก!”
“จริงดิ? ผู้ชายหล่อขนาดนั้นเนี่ยนะ?”
“เมื่อกี้เห็นสีหน้าครูลู่กันมั้ย ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”
เซี่ยจื้อโหยวหน้าแดงไปทั้งหน้า คำว่าวันเดียวกลายเป็นคนดังของโรงเรียนอนุบาลคือแบบนี้สินะ!
＊
พอออกจากโรงเรียนอนุบาลมา เซี่ยจื้อโหยวถามเขา: “นายมาทำไม突然? นายไม่ใช่อยู่ที่หน้างานเหรอ?”
เสียงเผยจิ้นฉือทุ้มต่ำ: “ไม่วางใจ”
“ไม่วางใจอะไร?”
“วันแรกที่เธอทำงาน”
เซี่ยจื้อโหยว: “มีอะไรต้องเป็นห่วงล่ะ? ฉันเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ”
“เหรอ?” เผยจิ้นฉือเหลือบมองเธอ “เมื่อปีก่อนที่ทำงานเป็นแคชเชียร์แล้วชกแขกจนหน้าบวมเป่งเป็นคนนั้นใครล่ะ?”
เซี่ยจื้อโหยว: “……”
ร่างเดิมเอ๋ย นายเก่งจริง ๆ
ระหว่างทางทั้งคู่เงียบไปครู่หนึ่ง แสร้งทำเป็นชมพระอาทิตย์ตกดิน
เซี่ยจื้อโหยวแอบมองเผยจิ้นฉือ เขายังไม่หายโกรธอีกเหรอ?
เธอหยุดเดินกะทันหัน
เผยจิ้นฉือเดินไปได้สองก้าวก็รู้สึกว่าคนข้างหลังหายไป หันกลับมามองเธอ
เธอยืนอยู่ท่ามกลางแสงตะวันยามเย็น ชายกระโปรงลายดอกไม้ปลิวตามลม ตัวเธอถูกห้อมล้อมด้วยแสงสีส้ม ราวกับภาพวาดของฟาน ก็อกฮ์
“เป็นอะไรไป?” เขาถาม
เซี่ยจื้อโหยวกวักมือเรียกเขา: “นายก้มหน่อยสิ”
เผยจิ้นฉือขมวดคิ้ว แต่ก็ยังยอมโค้งตัวลงมาเล็กน้อย
วินาทีถัดมา สิ่งที่นุ่มนวลเป็นขนปุกปุยก็ถูกยัดใส่อกเขา
เผยจิ้นฉือก้มลงมอง ตะลึง
那是ตุ๊กตาฝ้ายทำมือ ตัวเท่าฝ่ามือ รอยเย็บโย้เย้ บางจุดหลุดเป็นเส้นด้ายออกมา
ใบหน้าเย็บไม่สมมาตร ตาสองข้างใหญ่เล็กไม่เท่ากัน ปากเป็นรอยยิ้มเบี้ยว ๆ ดูน่าขนลุกเล็กน้อย
“นี่คือ……” เสียงเขาแหบพร่าเล็กน้อย
“วันนี้ทำในคาบเรียนประดิษฐ์” เซี่ยจื้อโหยวพูด “เย็บตามหน้านาย เย็บไม่ค่อยสวย นายอย่าได้รังเกียจล่ะ”
เผยจิ้นฉืออุ้มตุ๊กตาฝ้ายตัวประหลาดนั้นไว้ในมือ: “สวยมาก”
เซี่ยจื้อโหยวถูกเขามองจนเขิน ทำได้แค่หันหน้าหนี: “ขอบใจ”
“ให้ฉันเหรอ?”
“แน่นอนอยู่แล้ว”
เผยจิ้นฉือก้มหน้าลง มองตุ๊กตาอีกครั้ง จู่ ๆ ก็มีความสุขขึ้นมา
มีเงินแล้วไง? เซี่ยจื้อโหยวชอบเขา
ชอบเขานี่แหละ!
เซี่ยจื้อโหยวเห็นเขาก้มหน้านิ่งไม่พูด ก็คิดว่าเขาไม่ชอบ รีบพูด: “ไม่ชอบก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันกลับไปแก้ให้ใหม่”
“ชอบ”
เผยจิ้นฉือเงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกายเหลือเชื่อ เขาค่อย ๆ วางตุ๊กตาฝ้ายนั้นลงในกระเป๋าเสื้อด้านในอย่างทะนุถนอม
นี่คือของขวัญชิ้นแรกที่เซี่ยจื้อโหยวให้เขา
“ไปกันเถอะ” เผยจิ้นฉือยื่นมือออกมา จับมือเธอไว้อย่างเป็นธรรมชาติ “กลับบ้าน”
เซี่ยจื้อโหยวเดินตามหลังเขา มองแผ่นหลังกว้างของเขาและตุ๊กตาฝ้ายที่ถูกเก็บใส่กระเป๋าอย่างทะนุถนอม มุมปากก็อดที่จะยกขึ้นไม่ได้
ผู้ชายคนนี้น่ะ เงอะงะก็เงอะงะ แต่—
กลับดูน่ารักดี
ทั้งสองเดินกันอยู่ไม่กี่นาที จู่ ๆ เผยจิ้นฉือก็เอ่ยปาก: “เธอมีที่ที่อยากอยู่มั้ย?”
เซี่ยจื้อโหยวมองเขาอย่างงง ๆ: “อะไรนะ?”
อวี่จิ่งหมิงหยวน, ปินเจียงอี้เฮ้า… หรือว่าซียงเสียลี่หยวน?
เผยจิ้นฉือคิดในใจ บ้านหรูที่ผู้หญิงคนอื่นมี เขาก็จะให้เธอเหมือนกัน