ลู่ซิงเฉิน: "ท่านปรมาจารย์ หากหนูช่วยท่านรับสัตว์เลี้ยง แล้วสมบัติชิ้นนั้นล่ะ……"
ปรมาจารย์ปาปูลังเลเล็กน้อย: "งั้นเธอก็หยิบของออกมาให้ฉันดูซิ ว่าแท้จริงแล้วมันคือสมบัติอะไร"
ลู่ซิงเฉิน: ……
เธอไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว หยิบชุดคลุมแห่งโชคลาภกับของเหลววิเศษสัตว์ระดับทองออกมา
แทบทุกสมบัติของปาปูล้วนมีของเหลววิเศษสัตว์แบบนี้ ดังนั้นเธอคาดว่าของแบบนี้คงไม่ใช่ของหายากสำหรับปรมาจารย์ปาปู
ปรมาจารย์ปาปูก้มมองชุดคลุมแห่งโชคลาภก่อน แล้วแสดงสีหน้ารังเกียจทันที: "ของพันกวนแบบนี้เนี่ยนะ? มันจะเป็นสมบัติของฉันได้ยังไง?"
ลู่ซิงเฉินแสร้งทำหน้าเศร้าหมอง: "ก็เหมือนกันค่ะ หนูก็งงอยู่ ท่านปรมาจารย์ ไม่งั้นท่านให้หนูใหม่อีกหนึ่งก้อนก็ได้นะ"
ปรมาจารย์ปาปู: "ฝันไปเถอะ!"
เขาโยนชุดคลุมแห่งโชคลาภคืนให้ลู่ซิงเฉิน: "ได้ เอาไปเลย!"
เขาลูบของเหลววิเศษสัตว์ระดับทอง: "ของเหลววิเศษสัตว์สองขวดนี่ความบริสุทธิ์ก็ทั่วไปๆ งั้นก็ให้เธอไป แต่สองขวดนี้ให้หลานหลานกับเจ้าแกะน้อยดื่มก็เปลืองเกินไป พวกมันเป็นสัตว์เทพ จะอัปเลเวลต่อได้ก็ยากแล้ว"
ลู่ซิงเฉิน: "ห๊ะ?"
เธอผิดหวังเล็กน้อย
ปรมาจารย์ปาปู: "แต่ถ้าเธอหาผลไม้ชนิดหนึ่งมาใส่เพิ่ม ทีนี้อาจยังได้ผล"
ลู่ซิงเฉิน: "ผลไม้อะไร?"
ปรมาจารย์ปาปู: "ลืม!"
ลู่ซิงเฉินผิดหวังหนักขึ้นไปอีก ความจำของปรมาจารย์มีปัญหาจริงๆ ไม่ใช่เพราะอยู่กับปรมาจารย์จีวอนานเกินไปจนถูกดึงดูดให้เหมือนกันไปแล้วหรอกนะ?
ปรมาจารย์ปาปู: "ได้แล้วได้แล้ว สมบัติพวกนี้ให้เธอหมด เดี๋ยวนี้สอนฉันวิธีรับสัตว์เลี้ยงตัวน้อยนั่นเลย!"
ลู่ซิงเฉินรู้สึกรำคาญใจนิดๆ
ปรมาจารย์ปาปู: "โอเคโอเค ถ้าเดาไม่ผิด ผลไม้นั้นจะออกผลช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิ เธอรับตัวน้อยนั่นให้ฉันสำเร็จ แล้วค่อยให้มันพาเธอไปหา!"