ลู่ซิงเฉินเริ่มต่อรองราคา
แท้จริงแล้ว เธอกำลังลองใจไปทีละน้อยอย่างระมัดระวัง
เพราะเรื่องนี้มีจุดแปลก ๆ หลายอย่าง ตัวอย่างเช่น ทำไมการขุดหลุมหนึ่งหลุมถึงได้พบกับพ่อค้าการ์ด? หลุมเล็กขนาดนี้เขาเข้ามาได้อย่างไร?
ทำไมเขาถึงสวมเสื้อผ้าบางเบาขนาดนี้ และใจร้อนรีบขายของขนาดนั้น
หนาวขนาดนี้ ถ้าไม่ขายแล้วหันหลังเดินจากไปก็ได้ไม่ใช่เหรอ?
จากข้อมูลที่ผู้เล่นจำนวนมากสรุปแชร์กันไว้ในช่องแชท: พ่อค้าการ์ดเป็นแบบเคลื่อนที่ แต่ละสนามล่าสังหารจะมีหนึ่งคน โดยทั่วไปเขามักจะแวะพักอยู่ ณ ที่ใดที่หนึ่งเพียงช่วงสั้น ๆ แล้วก็จะเคลื่อนย้ายไปยังอีกสถานที่หนึ่ง
หนาวขนาดนี้ เขายังไม่ไปอีกเหรอ?
ยิ่งไปกว่านั้น ทัศนคติยังดีเกินไปด้วย!
คนแคระตัวเล็กจามติดกันสองครั้ง "อา...อา...ฮึ่ม! ไม่ได้ ราคานี้ต่อรองไม่ได้!"
ลู่ซิงเฉินหยิบเสื้อขนสัตว์ออกมาหนึ่งตัว "หนาวจังเลย คุณต้องการเสื้อขนสัตว์ไหม?"
พ่อค้าคนแคระดีใจมาก รีบยื่นมือมารับ "ต้องการ ต้องการ โธ่เอ๊ย คุณใจดีจริง ๆ เลยนะ!"
ลู่ซิงเฉินถอยหลังหนึ่งก้าว "3,000 เหรียญทอง ราคาเดียว ไม่ต่อ เอาไหม?"
คนแคระ: ...
คนแคระ: "ฮึ่ม! ไม่เอา ไม่เอา ไม่เอา พ่อค้าโลภ! คุณซื้อการ์ดไหม ไม่ซื้อฉันไปแล้วนะ!"
คราวนี้ เขาโกรธจริง ๆ แล้ว
ลู่ซิงเฉินจ้องเขม็งเขาไม่วางตา "เดี๋ยวก่อนสิ จริง ๆ ราคาของฉันก็คุยกันได้ ไม่งั้น 2,999 เหรียญทองล่ะ?"
คนแคระโกรธจนน้ำมูกไหล "ไป ๆ ไป!"
คนแคระ: "ฉันไปแล้วนะ บาย!"
ลู่ซิงเฉินจับตาดูการเคลื่อนไหวของเขาตลอด ธรรมชาติอยู่แล้วที่เธอไม่พลาดสายตาที่รู้สึกผิดจนใจคอไม่ดีของคนแคระ
ทันที ความมั่นใจในใจของเธอก็เพิ่มขึ้นมาก
คนแคระยืนอยู่ที่นี่จนเกือบจะแข็งตาย ยังอ้อยอิ่งเสียเวลาอีก น่าจะเพราะยังขายสินค้าไม่ได้