สายรุ้งพุ่งทะลุดวงอาทิตย์!
"ฉับ!" แสงสายรุ้งวาบผ่านอากาศ งดงามจับตา
แสงสายรุ้งโชกไหลลงมา ปกคลุมทะเลกว้างใหญ่
จังหวะนั้นเอง ฉลามฟันยักษ์ตัวมหึมากระโดดพ้นผิวน้ำ คำรามก้อง แสงดาบสายรุ้งวาบผ่าน "กร๊าก!" เฉือนร่างมันขาดกลางลำ
"เสี้ยว!" เลือดกระจายเป็นฝอย ฝนสีแดงตกลงบนผิวทะเลกว้างไกล พร้อมกลิ่นคาวเน่าจนขยะแขยง
"อาวว..." เสียงร้องครวญไม่ขาดสาย ภายใต้ฝนเลือด ฉลามฟันยักษ์นับร้อยเนื้อพังกระดูกขาวโพลนโชว์
พวกมันมีเวลาร้องครวญเพียงหนึ่งครั้งสุดท้าย ก่อนจมดับสู่ก้นสมุทร
กลิ่นคาวฉุนรุนแรงทำให้ลู่ซิงเฉินแทบอ้วก เธอรีบบินกลับขึ้นบนหลังหลานหลาน แล้วรีบเร่งว่า "เร็ว บินออกห่างจากที่นี่เดี๋ยวนี้!"
ทั้งสองบินออกมาไกลพอสมควร แล้วจ้องมองภาพพินาศตรงหน้า
ลู่เฮ่ายวี่อ้าปากค้าง "สตาร์ เธอเก่งขนาดนี้ได้ยังไง?"
ลู่ซิงเฉินเองก็ปลื้มใจไม่ต่างกัน นี่มันสุดยอดจริง ๆ ฆ่าเซียนต่อเซียน ฟันพุทธต่อพุทธ วันนี้โชคชะตาของเธอมันพุ่งแรงขนาดนี้เลยเหรอ?
โชคพุ่งแรงขนาดนี้แล้ว เธออยากจะเอาแรงนี้ชาร์จใส่ปรมาจารย์เป่ยเย่ซะเลย!
ฉลามฟันยักษ์ร้องครวญเป็นพืด ค่อย ๆ จมหายลงใต้ทะเล เหลือไว้เพียงสีแดงเข้มประปรายและกลิ่นเหม็นเน่า
บนผิวน้ำไม่เหลือสิ่งมีชีวิตใดอีกต่อไป
"ฉับ!" ภาพทัศน์ทะเลหายวับ ลู่ซิงเฉินและลู่เฮ่ายวี่กลับมาอยู่ริมลำธารเช่นเดิม
ลู่เฮ่ายวี่ดีใจสุดขีด "แตกม่านแล้ว? แตกม่านได้อีกแล้ว!"
ลู่ซิงเฉินเงยหน้าขึ้น ก็เห็นปรมาจารย์เป่ยเย่ยืนอยู่ริมลำธารฝั่งตรงข้าม
เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ของปรมาจารย์เป่ยเย่ไม่ค่อยดีนัก เขาแม้แต่รอยยิ้มก็ยังรักษาไว้ไม่อยู่
ปรมาจารย์เป่ยเย่จ้องมองลู่ซิงเฉินอย่างแยะแย้ง "ลู่ซิงเฉิน?"