ลู่ซิงเฉินตั้งใจนิดหนึ่ง
นางเองก็แปลกใจ อาจารย์เป่ยเย่มีฝีมือแค่นี้เองเหรอ? ดูเหมือนมีอะไรไม่ชิดไม่สุด……
NPC ที่ถึงขั้นเรียกว่า "อาจารย์" ล้วนเก่งกาจทั้งนั้น
ไม่ต้องพูดถึงอาจารย์ทั้งสามคนตรงหน้า แม้แต่ปุโรหิตตงฮูยังยกมือเดียวก็ขังนางได้ ทำไมอาจารย์เป่ยเย่ถึงจับนางได้ลำบากขนาดนั้น?
คิดยังไงก็ไม่ถูก!
อาจารย์เหลยจินยกมือขึ้น: "ลู่ซิงเฉิน ไปเถอะ!"
ลู่ซิงเฉินหยุดความคิดฟุ้งซ่าง ขอบคุณทุกคนแล้วหันหลังเดินออกไป
อาจารย์ปาปูยังบ่นพึมพำ: "แปลกจริง ๆ เป่ยเย่กับหนานซิงนี่ไม่เคยแยกกันเลย ทำไมเป่ยเย่ถึงบินโดดไปคนเดียว? ยิ่งไปกว่านั้น ยุคน้ำแข็งจบแล้ว สรรพสิ่งฟื้นคืน ด้วยนิสัยไม่ชอบอยู่เงียบเหงาของสองคนนั้น ไม่มีทางนั่งอยู่บ้านหรอก……"
ลู่ซิงเฉินหยุดก้าว แววตาสั่นไหว แล้วเดินออกจากหมู่บ้านเยียนอี่
นางกลับเขตที่ 117 ทันที แน่นอน ก็มีประกาศอีกรอบ
ผู้เล่นอภิปรายกันอีกนาน
ลู่ซิงเฉินชินชาแล้ว เข้าเขตที่ 117 มาก็พูดกับลู่เฮ่าเยว่ทันที: "เรียกชุมนุมฉันสิ พี่!"
ประมาณห้านาทีต่อมา ลู่ฮ่าวเยว่: "อาจารย์เป่ยเย่ตามฉันไล่ล่าอีกแล้ว ซิงซิง มาแล้วเตรียมตัวให้ดี วิ่งออกห่าง ๆ!"
[ลู่เฮ่าเยว่ต้องการเรียกคุณไปอยู่ข้างตัว ตกลงหรือไม่?]
ลู่ซิงเฉิน: "ตกลง!"
"วับ" เดียว นางมาปรากฏบนหลังหลานหลาน
ลู่เฮ่าเยว่ก็อยู่บนนั้นเช่นกัน
คนกับนกตอนนี้อยู่ที่เกาะเหลียนซิง หลานหลานเพิ่งบินขึ้น บินไปด่าทอไปด้วย: "MD ไม่เคยเห็นหน้าหนาแบบนี้ หลอกพวกเรา ชิ! ตาหน้าขาวแก่ ๆ คอยดูเถอะ!"
อาจารย์ปักเย่อยู่ด้านหลัง ใบหน้าบูดบึ้งมืดมน