ลู่ซิงเฉินคิดทั้งหมวดคิดทั้งเรื่องอยู่นาน
“ความประหลาด” ที่สองคนนั้นพูดถึง มันคืออะไรกันแน่?
แล้วระเบิดลูกที่เหลืออีกลูก ตอนนี้อยู่ในมือของใคร?
ตอนนี้รู้แล้วว่าระเบิดที่หลุดมือไปมีสองลูก ลูกหนึ่งอยู่ในมือปาปูผู้เชี่ยวชาญ อีกลูกอยู่กับหลานหลาน สองลูกนี้ไม่น่าจะเป็น “ความประหลาด” ที่ว่า
ฉะนั้นต้องมีอีกลูกแน่นอน!
ลู่ซิงเฉินคิดแล้ว ก็ส่งปู่ย่าและลู่จื่อเหิงกลับไปที่แพไม้
ตอนนี้ ที่ปลอดภัยที่สุดก็คือบนแพไม้ของเธอ
ลู่จื่อเหิงไม่ยอมอย่างแรง
หมู่บ้านเยียนอี่มันสนุกจะตาย คนเยอะ ของกินเยอะ ทิวทัศน์สวย ยังได้เจอเพื่อนกลุ่มใหม่อีกต่างหาก
ลู่ซิงเฉินย่อตัวลงหยิกแก้มเล็ก ๆ ของเขา แล้วถามว่า “ช่วงนี้เคยรับของจากคนแปลกหน้าไหม?”
ลู่จื่อเหิง: “อะไรนะ?”
ลู่ซิงเฉินหยิบระเบิดออกมาให้ดู “มีใครให้อันนี้กับหนูไหม?”
ตาลู่จื่อเหิงสว่างวาบ “อ๋อ! หนูชอบชอบ มีผอม ๆ คนนึงให้หนูมา!”
ใจลู่ซิงเฉินสะเทือนวูบ “มันอยู่ไหนตอนนี้?”
“หนูเล่นไปพักนึงก็รู้สึกไม่สนุก เลยให้หลงหลงไป หลงหลงเล่นได้พักก็ไม่สนุกเหมือนกัน แล้วต่อมาก็ไม่รู้หายไปไหน หายไปเลย……”
หายไป?
ลู่ซิงเฉินนิ่งคิดชั่วครู่ ก็เดาได้คร่าว ๆ
คงเป็นเพราะผอม ๆ คนนั้นรู้ว่าลู่จื่อเหิงเป็นหลานของเธอ เลยตั้งใจส่งระเบิดให้จื่อเหิง เพื่อจะได้ระเบิดฆ่าเด็กคนนี้เมื่อถึงเวลา
โหดร้ายชะมัด!
สีหน้าลู่ซิงเฉินมืดครึ้ม
สองตัวนี้ไม่ได้แค่อยากทำลายตลาดของเธอ ยังอยากฆ่าครอบครัวของเธอด้วย!
น่าแช่ง!
เธอต้องเอาสองคนนี้ออกมาให้ได้!
ลู่ซิงเฉินให้ปู่ย่ากับลู่จื่อเหิงอยู่บนแพไม้ แล้วรีบมุ่งไปที่หมู่บ้านเยียนอี่ทันที