ในที่สุดท่านปรมาจารย์ปาปูก็อดใจไม่ไหวยอมตกลง
ช่วยไม่ได้ เขาอยากอยู่ในหมู่บ้านเยียนอวี่เหลือเกิน แต่ดันไม่มีสิทธิ์เข้าออกตามใจชอบ ต้องให้ลู่ซิงเฉินเชิญเท่านั้น
แถมลู่ซิงเฉินยังขับไล่เขาออกเมื่อไหร่ก็ได้อีก
ยังไงซะเขาก็ตกลงจะสร้างดาบยาวให้ลู่ซิงเฉินอยู่แล้ว จะผลัดวันประกันพรุ่งไปเรื่อยก็ไม่ดี
พอตกลงกันเสร็จ ลู่ซิงเฉินก็แชทส่วนตัวหากู้เหยียนจือกับเกาต้าฟู่ทันที ให้ช่วยทำไพ่นกกระจอกให้เธอสักชุด
ท่านปรมาจารย์ปาปูกำลังจะหลอมดาบยาว ลู่ซิงเฉินเลยฉวยโอกาสยื่นข้อเสนอ "ท่านปรมาจารย์ปาปู ข้าหวังว่าดาบยาวจะเลเวลสูงหน่อย ดีที่สุดก็ระดับตำนาน แล้วก็ต้องใช้ชิปพลังไฟด้วย"
ท่านปรมาจารย์ปาปู "เจ้าจะเหาะขึ้นฟ้าไปเลยไหมล่ะ"
ลู่ซิงเฉินหัวเราะฮี่ ๆ "ข้าเหาะขึ้นฟ้าได้นะ มานี่เลย หลานหลาน โชว์ให้ดูหน่อย!"
ท่านปรมาจารย์ปาปูโกรธจนหนวดกระดก
ลู่ซิงเฉินรีบเอาผลไม้กับขนมที่เตรียมไว้วางบนโต๊ะ ประจบประแจงอยู่นาน
ในที่สุดท่านปรมาจารย์ปาปูก็ยอม
ยังไงซะ ถ้าเขาอยู่ในหมู่บ้านเยียนอวี่ได้หนึ่งเดือน ก็ประหยัดเหรียญทองไปหลายแสนเลยนะ!
ปรมาจารย์หลายท่านปักหลักอยู่ในหมู่บ้านเยียนอวี่แล้ว
ปรมาจารย์จีวอกับท่านปรมาจารย์ปาปูไม่มีบ้าน พักที่โรงเตี๊ยมชั่วคราวได้ ฉีหลินอวี้ยังไงก็เฝ้าโรงเตี๊ยมอยู่แล้ว เขาดูแลปรมาจารย์ทั้งหลายได้
จัดการเรื่องนี้เสร็จ ลู่ซิงเฉินก็กลับไปที่แพไม้
ตอนนี้เที่ยงแล้ว
กู้เหยียนจือ เกาต้าฟู่ และคนอื่น ๆ อยู่กันพร้อมหน้า ทำอาหารกินข้าวเที่ยงกัน
ลู่ซิงเฉินจับตาดูช่องแชทตลอด พบว่าตอนนี้สถานการณ์ของผู้เล่นไม่สู้ดีนัก