ชายสูงผอมแสยงยิ้มเยาะ “ลู่ซิงเฉิน แม้เธอจะเป็นผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านเยียนอวี่ ก็หาใช่จะป้ายสีใส่ใครก็ได้ตามใจ แล้วฆ่าใครก็ได้ตามชอบไม่ได้สินะ”
ลู่ซิงเฉินแปลกใจ “ใครบอกว่าฉันป้ายสีใส่โดยไม่มีเหตุผล ฆ่าใครตามอำเภอใจแล้ว? แล้วเธอพูดประโยคนี้ออกมา มันไม่ใช่การป้ายสีใส่ฉันเหรอ? อีกอย่าง เธอกับเขามีความสัมพันธ์อะไรกัน?”
ชายสูงผอม “ฉันกับเขาไม่มีความสัมพันธ์อะไร!”
เกาต้าฟู่ “งั้นเธอมายุ่งเรื่องคนอื่นทำไม?”
ลู่ซิงเฉินเงียบ ๆ หยิบบัตรตรวจสอบตัวบุคคลออกมาหนึ่งใบ แล้วใช้ตรวจดู
จริง ๆ ตามที่คิดไว้ เป็นจี๋เหลาจริง ๆ!
แก่ชราเฮงนี่ ยังจำแกล้งทำเป็นไม่รู้จักหลัวจิ่นเฉิงอีก
ดี งั้นฉันจะจัดให้ตามที่แก่ต้องการ!
ลู่ซิงเฉินชี้ไปที่ปู้ปู้ “มันขโมยของของเธอ!”
จี๋เหลา “หลักฐานล่ะ?”
ปู้ปู้ก้าวออกมาหนึ่งก้าว กล่าวอย่างเย็นชา “ที่มือมันยังมีกำไลของน้องสาวฉันติดอยู่ นั่นคือหลักฐานวัตถุ ฉันเห็นมันขโมยของด้วยตาตัวเอง นั่นคือพยานบุคคล ยังไง? เธอไม่เชื่อฉันงั้นเหรอ?”
ปู้ปู้ “ถ้าเธอไม่เชื่อฉัน งั้นฉันจะเรียกพ่อฉันมา!”
จี๋เหลา: …...
เขากัดฟัน “ก็ยังต้องรอฉันสืบสวนก่อน!”
ลู่ซิงเฉินแปลกใจ “รอเธอ? ทำไมต้องรอเธอ? เธอคือใคร? เธอมีสิทธิพิเศษอะไร?”
จี๋เหลาคิดอึดใจ แล้วควักแผ่นตราสีดำออกจากแขนเสื้อ “เห็นไหม? ลู่ซิงเฉิน ฉันคือผู้สังเกตการณ์ตลาด!”
เขายิ้มเปี่ยมภาคภูมิ “ฉันมีสิทธิ์ที่จะจัดการเหตุการณ์ผิดปกติที่เกิดขึ้นในตลาดที่เธอดูแล!”
ลู่ซิงเฉินตั้งตัวไม่ทัน นี่มันอะไรกัน?
ทำไมยังมีตำแหน่งผู้สังเกตการณ์ตลาดอีก?
หรือของปลอม?
ดูท่าทางไม่เหมือน