ข้ามเหวลึกมาแล้ว ลู่ซิงเฉินก็กระโดดลงมา หลานหลานก็ย่อขนาดตัวเล็กลง
ลู่ซิงเฉินปล่อยเจ้าแกะน้อยออกมา แล้วหยิบไข่มุกเรืองแสงออกมาคล้องคอตัวเองหนึ่งเม็ด แล้วเดินไปช้า ๆ
เส้นทางนี้เป็นอุโมงค์กว้าง ประมาณ 3–4 เมตรกว้าง 5–6 เมตรสูง ผนังรอบ ๆ ยังคงเป็นผนังน้ำแข็ง
ภายใต้แสงไข่มุกเรืองแสง ผนังน้ำแข็งส่องประกายสีขาววับ ๆ แฉบ ๆ มองไม่ชัดนัก
ลู่ซิงเฉินยิ่งระมัดระวังขึ้น
เธอเดินไปพร้อมกับปักคบไฟลงบนผนังน้ำแข็งไปด้วย
เผื่อสักครู่ถ้าเจออันตรายที่จัดการไม่ได้ ต้องถอยกลับมา ก็จะวิ่งได้เร็วขึ้นหน่อย
เพราะที่เธอกำลังเผชิญหน้าอยู่คือหนู
หนูที่เก่งที่สุดในการมองเห็นยามค่ำ!
เดินมาได้ประมาณสามสิบกว่าเมตรก็ราบรื่นไม่มีอุปสรรค ด้านหน้าเปิดโล่งขึ้นทันที ปรากฏห้องโถงใหญ่ห้องหนึ่ง
หลานหลานบินได้เร็ว บินข้ามไปถึงก่อนแล้ว บินโฉบไปทั่วในห้องโถง ทันใดนั้นมันก็เห็นแสงสีทองก้อนหนึ่งที่มุมห้องโถง
หลานหลานอุทาน "โอ๊ย" แล้วตะโกนดังลั่น: "เฮ้ย! หนูตาย ไอ้แกอยู่แถวนี้เองเหรอ!"
ลู่ซิงเฉินปักคบไฟที่ปากห้องโถง หันกลับไปมอง ก็เห็นหนูทองยักษ์ตัวนั้นที่เมื่อครู่ขโมยของไป
ตอนนี้มันกำลังแกะเท้าตัวเองอย่างทรมานทรมาส
เห็นหลานหลาน มันสบถดัง: "นกโง่ ทำไมเป็นแกอีกแล้ว?"
หลานหลานโกรธจัด: "หนูตาย ขี้เหล่น้อย แกหนีไปเลย!"
หนูทองยักษ์: "เป้ะ! เด็ก ๆ ออกมา ฆ่านกน้อยน่ารำคาญนี่ซะ!"
พูดจบ ขนาดตัวมันก็หดหาย "ฉับ" เหลือเท่านิ้วมือ แล้ว "ซี๊ด" ลอดเข้าไปในรูเล็ก ๆ บนผนังน้ำแข็ง
"หนีไปอีกแล้วเหรอ?" หลานหลานโกรธจนไฟขึ้นสามขุน
ในเวลาเดียวกัน เสียง "จี๊ด จี๊ด" ดังขึ้นสองเสียง หนูทองยักษ์สองตัวขนาดเท่าหมูป่าพุ่งออกมาจากที่มืด ตัวหนึ่งกระโดดฟาดตัวสูงขึ้นไปหลายเมตร ชนเข้าหาหลานหลาน