ทุกคนรุมล้อมเข้าไป
จริงด้วย ในหีบว่างเปล่าโบ๋เฉย
ปุโรหิตแห่งตงฮูหน้าเขียวคล้ำไปทั้งใบ "ใคร? ใครเอาสมบัติไป? ใครฉวยโอกาสตอนที่แสงภายในนี้มัวแล้วลักของไป?"
เมื่อครู่พอหีบสมบัติถูกเปิด ประตูลับลง มีช่วงเวลามืดมิดสั้น ๆ คนบางคนฉวยช่วงเวลานั้นเอาของในหีบไป!
ทุกคนมองหน้ากันตาค้าง
ลู่ซิงเฉินยืนห่างที่สุด นางกางมือออก "เป็นฉันไปได้ไง!"
ปุโรหิตตงฮูหันมามองหนิงซานชวนกับรองประมุขหนิว คนสองคนนี้เพิ่งยืนใกล้หีบสมบัติที่สุด น่าสงสัยที่สุด
ปุโรหิตตงฮูจ้องทั้งคู่ด้วยสายตาดุร้าย
ลู่ซิงเฉินแอบแปลกใจ
หนิงซานชวนกับรองประมุขหนิวมีกล้าหาญขนาดนั้นเหรอ กล้าก่อเรื่องต่อหน้าปุโรหิตตงฮู?
ก็ไม่มีเหตุผลที่จะทำแบบนั้นนี่นา!
งั้น......แล้วจะเป็นใคร? มีความเป็นไปได้ไหม......ว่าข้างในหีบมันว่างอยู่แล้วตั้งแต่แรก?
ปุโรหิตตงฮูรี่มือขึ้นคว้าคอรองประมุขหนิวไว้ แต่กลับเหลือบตาเย็นชามองหนิงซานชวน "พวกเจ้าไม่ได้เอาไปใช่ไหม?"
รองประมุขหนิวตาขาวเลื่อน พูดอะไรไม่ออกสักคำ
หนิงซานชวนร้อนใจ "ท่านปุโรหิต พวกเราจริง ๆ ไม่ได้เอา อาจเป็นเพราะหีบนี้มันว่างอยู่แล้วก็ได้!"
ปุโรหิตตงฮูหัวเราะเย็น "เมื่อกี้ฉันรู้สึกชัดเลยว่ามีลมเย็นพัดผ่าน มีคนขยับ คนที่เอาไปต้องเป็นพวกเจ้าคนใดคนหนึ่งแน่นอน!"
ลู่ซิงเฉินยืนดูเฉย ๆ ขณะเดียวกันก็ถามเกาต้าฟู่ "ปรมาจารย์ปาปูยังไม่ตัดสินใจเลยหรือ?"
เกาต้าฟู่ "อาฮาฮา พวกเรามาถึงแล้ว เสี่ยวหลู่ เธออยู่ไหน? ส่งพิกัดมา?"