ลู่ซิงเฉินปรากฏตัวต่อหน้าเกาต้าฟู่
แล้วก็ปล่อยเจ้าแกะน้อยหน้าครำออกจากถุงอสูรวิเศษ พูดกับมันว่า "ขอบใจนะ เจ้าแกะน้อย อ้อ แล้วตอนนี้เกาะเทพแกะเป็นยังไงบ้าง"
เจ้าแกะน้อยทำหน้าหม่นหมอง "ฤดูหนาวมาถึง พวกแกะน้อยบนเกาะเทพแกะสูญเสียกันไปเกือบครึ่ง โชคดีที่มีแกะหาที่อบอุ่นได้ พวกเราเลยค่อยยังชั่วขึ้นมาบ้าง เฮ้อ ไม่รู้ยุคธารน้ำแข็งจะจบเมื่อไร"
ลู่ซิงเฉินลูบหัวมันเบา ๆ "เร็ว ๆ นี้แหละ เราทุกคนต้องสู้กัน"
เจ้าแกะน้อยพยักหน้า "ได้ ผู้เป็นที่พึ่ง ฉันไปก่อนนะ แล้วค่อยเจอกัน!"
เจ้าแกะน้อยวิ่งหายไปอย่างรวดเร็ว
ลู่ซิงเฉินหันไปถามเกาต้าฟู่ "แล้วอาจารย์ปาปูล่ะ?"
เกาต้าฟู่ "อาจารย์ปาปูอยู่ทางนั้น ห่างจากนี้ราว 3 กิโลเมตร"
ลู่ซิงเฉิน "ไปกันเลย เราไปหาเขา!"
ไม่รู้ประตูของอาจารย์หลิงกวงจะกักขังพวกปุโรหิตตงฮูได้อีกนานแค่ไหน ต่อให้พวกปุโรหิตตงฮูออกมาได้ ก็ต้องตามหาเธอแน่ ๆ เธอควรรีบไปหาท่านเทพเสียก่อน
ยิ่งกว่านั้น ถ้าในสมบัติของอาจารย์ปาปูมีตะปูกั้นลมอยู่ล่ะ?
ทุกคนเดินทางอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็มาถึงเนินเขาลูกหนึ่ง
ใต้เชิงเนิน ลู่ซิงเฉินเห็นถ้ำที่ขุดขึ้นมาใหม่ ๆ ดูท่าทีก็รู้กันเลยว่าต้องเป็นอาจารย์ปาปู
ทุกคนกระโดดลงไปในถ้ำ เดินไปได้ไม่ถึงสิบกว่าเมตร ก็เห็นอาจารย์ปาปูกอดขวดและภาชนะประปรายออกมาจากข้างในด้วยสีหน้าผิดหวัง
อาจารย์ปาปูเดินไปบ่นไป "ขาดทุน ขาดทุนจริง ๆ ของแค่นี้เอง ไม่คุ้มที่จะวิ่งมาไกล นี่ทั้งหมดก็เพราะลู่ซิงเฉิน..."