เพียงประกาศสั้น ๆ หนึ่งประโยค ก็ก่อคลื่นมหึมาในช่องแชท:
“หมายความว่าไง? จะลดอุณหภูมิอีกเหรอ? นี่ก็หนาวพอแล้วนะ!”
“จับประเด็น! ยุคน้ำแข็ง อา ทะเลจะกลายเป็นน้ำแข็งไหม?”
“กลัวจัง หนาวขนาดนี้ มีกระถางไฟเท่าไหร่ก็ไม่พอ!”
“เฮ้อ ตั้งแต่มาอยู่ทะเล สักพักก็ลดอุณหภูมิที ตอนนี้ลดใหญ่เลย คาดว่าคงอยู่นาน ไม่พูดละ รีบเตรียมฟืนดีกว่า!”
ลู่ซิงเฉินขมวดคิ้ว มองผิวทะเล ในใจพลุ่งพล่านด้วยความกังวลไร้ที่มา
พอคิดได้ เธอจึงแวะไปหมู่บ้านเหมยฝน หมู่บ้านเหมยฝนยังคงปกติทุกอย่าง เพียงแต่ดูเหมือนอุณหภูมิจะต่ำลงเล็กน้อย
เธอกลับมายังแพไม้ เดินตรวจรอบหนึ่ง แล้วเข้านอนด้วยใจที่เต็มไปด้วยภาระ
รุ่งขึ้น เธอเพิ่งลุกจากเตียง ก็เห็นประกาศ: [วันที่สองของมหาลดอุณหภูมิ กรุณาเร่งมือ เก็บไม้และแร่ เสริมบ้าน สร้างฉนวนกันหนาว!]
ต้องเสริมบ้านด้วยเหรอ? หรือจะมีพายุใหญ่ด้วย?
ลู่ซิงเฉินเดินรอบแพไม้หนึ่งรอบ สิ่งก่อสร้างบนแพของเธอผ่านการเสริมความแข็งแกร่งโดยปรมาจารย์จีวอ เรียกว่าเป็นกำแพงทองเหล็กได้เลย ไม่ต้องกังวลชั่วคราว
มีระบบอุณหภูมิคงที่ ก็ไม่กลัวลดอุณหภูมิ
ทันใดนั้น คุณยายก็ร้องตกใจ: “น้ำแข็ง ทำไมมีน้ำแข็ง?”
ลู่ซิงเฉินมองออกไป ก็เห็นบนผิวทะเลมีแผ่นน้ำแข็งลอยอยู่หลายแผ่น ดูบางมาก
นี่ต้องหนาวแค่ไหนกัน!
ลู่ซิงเฉินใจหายวูบ บางที ทะเลอาจจะกลายเป็นน้ำแข็งจริง ๆ ถ้าแข็งแล้ว ปัญหาจะใหญ่หลวง
ด้านหน้ามีเกาะเล็กปรากฏขึ้น ลู่ซิงเฉินตัดสินใจขึ้นเกาะไปดู เธอไม่ได้ออกไปผจญภัยบนเกาะเสียนาน