ลู่ซิงเฉินเริ่มถามเกาต้าฟู่แล้ว: “เยว่ตงโหลวหนีไปแล้วเหรอ?”
เกาต้าฟู่: “อะไรนะ? เขาหนีไปแล้ว? แย่แล้ว แย่แล้ว จู่ ๆ ท่านเป่ยเย่ก็มาที่นี่ แล้วทะเลาะกับท่านปาปู พวกเราไปดูความครึกครื้น จากนั้นท่านเป่ยเย่ก็จากไป หรือว่าเขาพาเยว่ตงโหลวไปด้วย?”
เกาต้าฟู่: “มิน่าล่ะ พี่น้องจ่านหลงถึงบอกว่าเห็นเยวี่ยเสี่ยวหนิงที่เขต 117!”
เกาต้าฟู่พูดอย่างร้อนรน: “รอเดี๋ยวนะ ข้าไปดูให้!”
ตอนนี้เอง เยว่ตงโหลวมีความหวัง มองดูลู่ซิงเฉิน: “พวกเราร่วมมือกัน หนีออกไปด้วยกัน เป็นไงบ้าง?”
ลู่ซิงเฉินหัวเราะเหอะ ๆ: “จะหนีทำไม? อยู่ที่นี่ก็ดีไม่ใช่เหรอ?”
เยว่ตงโหลวตื่นเต้น: “ดี? เจ้าไม่เห็นการทดลองที่พวกเขาทำหรือ? เจ้าไม่เห็นผู้หญิงที่เสียสติหรือ? เจ้าไม่เห็นลิงที่งอกกรงเล็บออกมาหลายอันหรือ?”
ลู่ซิงเฉิน: “แล้วไงต่อ?”
เยว่ตงโหลวร้อนใจ: “ลู่ซิงเฉิน เจ้ากับข้าต่างก็เป็นหนูทดลอง เจ้าคิดว่าเจ้าจะอยู่เฉย ๆ โดยไม่เกี่ยวข้องได้หรือ?”
ลู่ซิงเฉินหัวเราะเย็น: “เหอะ ๆ งั้นข้าก็ไม่จำเป็นต้องร่วมมือกับเจ้า เจ้า... ไม่คู่ควร!”
เยว่ตงโหลวอึ้งไป ครู่หนึ่ง ใบหน้าก็ปรากฏแววโกรธ: “ลู่ซิงเฉิน เจ้าคิดว่าเจ้าเก่งนักหรือ? เหอะ ดี เจ้าบอกว่าข้าไม่คู่ควร ถ้าข้าเอ่ยตัวตนของเจ้าให้เลี่ยซานรู้ล่ะ?”
ลู่ซิงเฉิน: “กล้าไหมล่ะ?”
ความโกรธของเยว่ตงโหลวไม่อาจเก็บกดได้อีก: “ข้าจะไม่กล้าได้ยังไง?”
ลู่ซิงเฉินหัวเราะเหอะ ๆ: “เจ้าไม่เห็นจุดจบของหลี่เหวินหลินแล้วหรือ?”
เยว่ตงโหลวชะงัก: “หลี่เหวินหลิน เจ้าหมายถึงผู้หญิงที่เสียสติคนนั้นหรือ?”