“ข้าวต้มปลาค็อดหอมจัง ถึงจะยังไม่สุกดี แต่กลิ่นหอมมากแล้ว น้ำลายสออีกแล้ว หิวหนักกว่าเดิม”
“เดี๋ยวนี้ทุกคนชีวิตดีกันขนาดนี้เลยเหรอ? เมื่อกี้บะหมี่เนื้อแช่น้ำร้อน ตอนนี้ข้าวต้มปลาค็อด นี่มันงานมหกรรมอาหารหรือไง?”
“พอเลย ชีวิตดีมีแค่สองคนเท่านั้นแหละ คนหนึ่งคือนางฟ้าน้อยหลังจงเฉียง อีกคนคือลู่ซิงเฉิน!”
ลู่ซิงเฉินได้รับข้อความส่วนตัว:
เว่ยอิง: “ว้าว ซิงเฉิน เธอต้มข้าวต้มปลาค็อดด้วยใช่ไหม ฉันขอสองถ้วยนะ ฉันได้ยินเสี่ยวหลินบอกว่าเธอกำลังรับซื้อหินมิติ ฉันมีอยู่หนึ่งก้อนพอดี แลกข้าวต้มเธอสองถ้วยได้ไหม?”
ลู่ซิงเฉิน: “ได้สิ เธอมีถ้วยไหม?”
เว่ยอิง: “[ถ้วยไม้] ฮิฮิ ใช้ได้ใช่ไหม?”
ลู่ซิงเฉิน: “ได้!”
หินมิตินั้นมีค่าสูงและหายาก แต่เว่ยอิงขอแค่ข้าวต้มสองถ้วยเนี่ยนะ?
ลู่ซิงเฉินไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว
เธอพบว่าเว่ยอิงไม่ค่อยมีแนวคิดเรื่องมูลค่าการแลกเปลี่ยน ขอแค่ให้ของกิน เธอก็ให้อะไรในมือได้หมด
ก็มีคนอื่นถามว่าข้าวต้มปลาค็อดขายยังไง น้ำขายยังไง ลู่ซิงเฉินมักจะดูว่าพวกเขามีทรัพยากรอะไรให้ ถ้าเป็นไม้ ตะปูเหล็กอะไรพวกนี้ก็ช่างเถอะ เธอต้องการของที่หายากหน่อย
เลือกอยู่นาน ในที่สุดเธอก็แลกหินมิติได้อีกก้อนหนึ่ง กับเมล็ดผักกาดขาวห่อหนึ่ง
เธอประดิษฐ์กระเป๋าสะพายเก็บของก่อน จากนั้นถึงไปที่ดินแดนสุขาวดีท้อดอกเพื่อปลูกผักกาดขาว
[ผักกาดขาว: ผักใบเขียว กรอบอร่อย ระยะเติบโต: 8 วัน; ดินแดนสุขาวดีท้อดอกเร่งเวลาเป็นสองเท่า ระยะเติบโตจริง: 4 วัน]