เลี่ยซานถอยกลับมาหาลู่ซิงเฉิน ฝีเท้าสั่นคลอน “ลู่ซิงเฉิน เรื่องนี้พูดยาว ไว้ค่อยคุยกันละเอียดทีหลัง พวกพี่น้องของข้าตายไปแล้วหลายคน ไม่อยากให้พวกเขาต้องสละชีพเพิ่มอีกแล้ว!”
เขาหายใจฮือใหญ่ แล้วยัดยาเม็ดเข้าปากหนึ่งกำมือ “อีกไม่นานข้าจะขวางเลี่ยอีเอาไว้ เธอชิงตัวเรย์เอินมา แล้วพาคนกลุ่มโจรสลัดออกจากที่นี่ทันที ได้หรือเปล่า?”
“ได้สิ” ลู่ซิงเฉินตอบ “แต่พวกพี่น้องของเธอดูเหมือนจะไม่คิดไปไหนนะ”
ดวงตาเลี่ยซานวาบผ่านความเจ็บปวด “ข้าไม่ได้ตั้งใจจะเรียกพวกเขามา!”
ลู่ซิงเฉินมองเยว่ตงโหลวกับเยว่เสี่ยวหนิงที่กำลังรบต่อสู้อย่างเห็นได้ชัดว่าแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม จึงถาม “ระหว่างที่ข้าไม่อยู่ เกิดอะไรขึ้น?”
เลี่ยซานไอแห้งหนึ่งครั้ง “ตอนที่พวกเราทำการทดลอง เลี่ยอีแอบยัดยาให้เยว่ตงโหลวกับเยว่เสี่ยวหนิงกิน น่าจะแอบลองทดลองต่ออีกหลายรอบ ทำให้ฝีมือของทั้งคู่กระโดดขึ้นมหาศาล
เช้านี้เธอก็แอบไปเก็บเลือดเรย์เอินอีก แต่ข้าจับได้และขวางเสีย
ใครจะไปคิดว่าเธอยกโอกาสนั้นลงมือ ทำให้ข้าบาดเจ็บสาหัส จากนั้นมัดเรย์เอินไว้ ตั้งใจจะลักพาตัวเขาหนี!
พอข้าบาดหนัก คนกลุ่มโจรเรือรบโครงกระดูกดำก็รู้เรื่องทันที นั่นแหละที่ทำให้ทุกคนพร้อมหน้าพุ่งเข้ามา”
ความรู้สึกผิดแลบผ่านดวงตาเลี่ยซาน “แค่ข้ายังสู้เลี่ยอีไม่ได้เลย พวกเขายิ่งไม่มีทาง จริง ๆ แล้วข้าไม่ได้อยากให้พวกเขาตามมา……”
เฮยจิ่วหันกลับมา พูดอย่างไม่พอใจ “พี่ใหญ่! พวกเรานัดหมายกันไว้ว่าจะร่วมรุกถอยด้วยกัน พี่แทบทำตัวตายอยู่คนเดียว ทำไมไม่เคยเรียกพวกเราเลย? ไม่เอาพวกเราเป็นพี่น้องรึไง?”
เฮยซื่อกับเฮยอู่พยักหน้าหงึก ๆ “ใช่! พี่ใหญ่มีภัย เราต้องมาแน่ ๆ!”