เลือดพุ่งออกมาจากอกของเลี่ยซานไม่หยุด เขาพยายามยกศีรษะขึ้น จ้องแน่นไปที่เรย์เอินที่ถูกเลี่ยอีกักขังเอาไว้
ดวงตาเต็มไปด้วยความเอ็นดูและผูกพัน
เยว่ตงโหลวกระชากดาบออกจากเนื้ออย่างโหดเหี้ยม แล้วเหวี่ยงขาเตะออกไปเต็มแรง เลี่ยซานร่วนกระเด็นไป
เลือดกระเซ็นกระจาย
คนของกลุ่มโจรสลัดโครงกระดูกดำตกใจโวยวาย “หัวหน้า!”
เฮยซานวิ่งเข้ามาใกล้ที่สุด ลากกายอันบอบบางขึ้นมารับเลี่ยซานเอาไว้ จิตใจแตกสลาย “พี่ใหญ่ พี่ใหญ่!”
คนอื่น ๆ ก็ลากร่างเต็มไปด้วยแผลเข้ามารวมกันรอบตัว
ลู่ซิงเฉินรีบร้อนจับใจ “ถอยออกไปก่อน ฉันจะให้ยา!”
เธอสอดโอสถคืนชีพเข้าปากเลี่ยซาน แล้วหยิบยาแผลขึ้นมา
เลี่ยซานส่ายหัวเบา ๆ มองไปที่ลู่ซิงเฉิน “ลู่ซิงเฉิน นาย... นายต้องช่วยเรย์เอินไว้นะ ขอร้องล่ะ!”
ลู่ซิงเฉินพยักหน้า “ได้!”
เลี่ยซานยิ้มอย่างอิ่มใจ “ขอบคุณนะ... แล้วก็... แล้วก็...”
สายตาของเขากวาดไปทีละคนบนหน้าของพวกกลุ่มโครงกระดูกดำ พูดต่อกันต่อเนื่อง “ช่วยพาพวกน้องชายของฉัน... พาพวกเขากลับ...”
เฮยซานกัดฟันแน่น “พี่ใหญ่ ผมจะแก้แค้นให้พี่!”
เฮยซื่อกับเฮยอู่ “ใช่ ใช่ พี่ใหญ่!”
ทุกคนร้องไห้น้ำตาคลอจนแทบไม่ไหว
เลี่ยซานถอนหายใจ “พวกเธอต้องอยู่ดี ๆ นะ...”
เขาพยายามเหลียวมองลู่ซิงเฉิน ดวงตาเต็มเปี่ยมด้วยการอ้อนวอน แต่น่าเสียดาย พูดอะไรไม่ออกอีกแล้ว
ลู่ซิงเฉินเข้าใจความหมายของเขา พยักหน้า “ฉันจะช่วงเรย์เอิน ฉันจะพาน้องชายของเธอกลับไปที่หมู่บ้านเยียนอวี่!”
เลี่ยซาน “ขอบคุณ...”
ยังไม่ทันพูดจบ ศีรษะเอนคลอเคลื่อน ร่างสยบลง ไม่มีลมหายใจอีกต่อไป