"ว้าว ที่แท้ก็มีเซียนตัวจริงคนอื่นอีก คนที่เอาบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปให้คนอื่นตามสบายแบบนั้น เขาต้องมีของดีเยอะแค่ไหนกันนะ!"
มีคนพูดเปรี้ยวปาก: "ใครกันน่ะ ดีขนาดนั้น ทั้งช่วยชีวิต ยังให้ของกินดีๆ อีก ไม่ใช่เซียนหรอกเหรอ?"
จงเฉียงตอบอย่างหนักแน่น: "ในใจผม เธอคือนางฟ้า!"
มีคนจับประเด็นได้: "นางฟ้างั้นเหรอ? แสดงว่าเป็นผู้หญิง ว้าว จงเฉียงโชคดีจริงๆ มีสาวสวยทั้งช่วยชีวิต ยังให้ของกินอีก เฮ้อ ทำไมไม่มีนางฟ้าตัวน้อยมาช่วยผมบ้างนะ!"
"ผมก็อยากมีนางฟ้าตัวน้อยเหมือนกัน!"
"ทำไมฉันไม่มีโชคดีแบบนั้นบ้าง อิจฉาจัง!"
"จงเฉียง นางฟ้าตัวน้อยนั่นคือใครเหรอ?"
"ผมว่า เด็กสาวคนนั้นต้องเป็นคนจิตใจดีงาม ทั้งสวยทั้งน่ารัก เป็นคนดีมีน้ำใจ จริงๆ แล้ว ผมอยากบอกนางฟ้าคนนั้นว่า ผมก็ไม่ได้กินน้ำมาสองวันแล้วเหมือนกัน..."
"มีทู นางฟ้านางฟ้า มองมาที่ผมหน่อย!"
ลู่ซิงเฉินรู้ว่าทุกคนล้อเล่น แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็กลัวจงเฉียงจะพล่ามมากเกินไป จึงส่งข้อความไปหาจงเฉียง: "อย่าบอกว่าฉัน!"
จงเฉียงรีบตอบตกลง
ถึงเขาจะพูดน้อย แต่ก็ต้องการแลกเปลี่ยนความคิดกับคนอื่น โดยเฉพาะหลังจากถูกลู่ซิงเฉินช่วยชีวิต ใจเขาก็รู้สึกซาบซึ้งอย่างยิ่ง
แต่ก็ไม่กล้าพูดมาก กลัวพูดผิดทำให้ลู่ซิงเฉินไม่พอใจ จึงได้แต่เก็บกดไว้
ทว่า ความรู้สึกซาบซึ้งนี้ เขาอยากระบายออกมาอย่างมาก ดังนั้น เมื่อครู่จึงเผลอพิมพ์ในช่องแชทมากเกินไป
เขาแอบเสียใจ ไม่ว่าคนอื่นจะพูดอะไร ก็ไม่พูดอะไรอีกแม้แต่คำเดียว