จากนั้น ลู่ซิงเฉินก็มุ่งโจมตีไปที่ท้องของกบ
เธอถอยพลางยิงพลาง แต่น่าเสียดาย เจ้ากบปกป้องท้องของมันอย่างดี หลายครั้งที่ลูกธนูขนนกเฉี่ยวผ่านหน้าท้องมันไป
ลู่ซิงเฉินถอยไปถึงกับดักอีกอัน แล้วกระโดดข้ามมันไป
เจ้ากบมีสติปัญญาอยู่บ้าง มันเพิ่งจะเสียเปรียบจากกับดักนี้เมื่อครู่ จึงระมัดระวังตัวขึ้นมาก มันหยุดอยู่ที่ช่องทางเดิน ไม่อยากเข้ามา
ลูกธนูขนนกของลู่ซิงเฉินพุ่งออกไปทีละดอก "ฉึก" เสียงหนึ่ง ลูกธนูดอกหนึ่งปักเข้าที่ตากลมโตของกบอย่างจัง
"อ๊บ อ๊บ อ๊บ!" เจ้ากบร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ด้วยความโกรธ มันกระโจนเข้าใส่ทันที
ลู่ซิงเฉินปล่อยแส้อ่อนจากมือขวา ฟาดเข้าใส่อย่างแรง "เผียะ" เสียงหนึ่ง ฟาดลงบนหลังของมันอย่างจัง
คราวนี้ก็เหมือนครั้งก่อนๆ แส้อ่อนไม่อาจทำอันตรายแผ่นหลังของกบได้ แต่ปลายแส้กลับเลียดผ่านลูกธนูที่ปักอยู่ที่ตาของมันพอดี
ลูกธนูจมลึกลงไปอีก
"อ๊บ!" เจ้ากบร้องด้วยความเจ็บปวด ร่างกายหมดแรง ร่วงลงมาจากอากาศ "จ๋อม" เสียงหนึ่ง ตกลงไปในกับดัก
"ฉึก!" "ฉึก!" สองเสียง กบร้องครวญครางไม่หยุด
มันถูกกับดักทำร้ายอีกแล้ว
"อ๊บ อ๊บ!" "อ๊บ อ๊บ!" "อ๊บ อ๊บ!" เจ้ากบส่งเสียงร้องไม่หยุด เสียงดังจนแทบทำให้หูของลู่ซิงเฉินหนวก
เธอต้องเอามือปิดหูไว้
เสียงนี้ ฟังแล้วเจ็บแทน!
เธอถอยหลังไปหลายก้าว ง้างคันธนูเตรียมลูกธนู พร้อมรับมืออย่างเต็มที่ เตรียมโจมตีครั้งสุดท้ายทันทีที่กบกระโดดออกจากกับดัก
แต่เจ้ากลับไม่ออกมาเสียที ไม่เพียงเท่านั้น เสียงของมันยิ่งเบาลงเรื่อยๆ จนสุดท้ายแทบไม่ได้ยิน