ทุกคนตกใจ “เธอพูดว่าอะไรนะ? บ้าไปแล้วเหรอ? อะไรมันหายไป?”
จ่านหลง “เชียะ บัตรเข้าตลาดก็หาย บัตรเข้าดินแดนลับก็หาย เขตที่ 117 เราไม่เหลืออะไรเลย!”
ผู้เล่นฟังแล้วยิ่งงง
“ทำไมล่ะ? พวกเธอไม่เพิ่งไปหมู่บ้านเยียนอี่กันมาเหรอ? เขตอื่นได้บัตรเข้าดินแดนลับไป 5 ใบ ยังมีโควตาเข้าตลาดอีกเพียบ ตอนนี้เค้ากำลังเตรียมการกันอย่างเต็มที่ ทำไมถึงเป็นพวกเราที่ไม่เหลือ?”
“ใช่ ลู่ซิงเฉินเค้าก็ให้ความเป็นธรรมดีนี่ ทุกเขตได้โอกาสเท่ากัน!”
“ของฟลุ๊กแท้ ๆ ไม่คิดว่าจะมีตลาดเล็กด้วย ฮ่า ๆ เห็นว่าแก๊งใหญ่บางทีส่งคนไปได้ถึงหนึ่งในห้าเลย ดีจริง ๆ ทุกแก๊งส่งตัวแทนไปเดินตลาดได้!”
“เลิกดีใจก่อน คนที่เพิ่งพูดว่าหายไปคือจ่านหลงใช่ไหม? เขาเป็นหนึ่งในคนที่ไปเขต 33 ด้วย แถมเป็นคนซื่อสัตย์ ไม่น่าจะโกหก”
จ่านหลง “ใช่ ผมไม่ได้โกหก เราถูกไล่กระทืบออกมา!”
ฟังดังนั้นทุกคนถึงกับระเบิดอารมณ์
“อะไรนะ? ถูกไล่ออกมาเหรอ? ไม่จริงใช่ไหม คนเขตอื่นบอกว่าฉู่หงอี้อุปนิสัยดีนะ”
“เขตอื่นก็ได้โควตากันหมด ทำไมเป็นพวกเธอถึงถูกไล่ออกมาล่ะ?”
“ใช่ ๆ จ่านหลง เธอเล่าเรื่องตลกให้ฟังเหรอ?”
จ่านหลง “จะเชื่อหรือไม่ก็ตามใจ ไม่เชื่อก็ไปถามเยว่เสี่ยวหนิง เชียะ!”
เยว่เสี่ยวหนิง “ถามฉันทำไม? จากวันนี้ไป ฉันกับลู่ซิงเฉินเป็นศัตรูกันไม่มีวันสิ้นสุด!”
จ่านหลง “เดี๋ยวนะ เยว่เสี่ยวหนิง เธอไปเป็นศัตรูกับเค้าทำไม? เค้าทำอะไรเธอ? ไม่ใช่เธอที่ไม่มีเหตุผลก่อนเหรอ?”
เยว่เสี่ยวหนิงโกรธจัด “จ่านหลง! กล้าขบถขึ้นมาแล้วนะเธอ! ไม่กลัวพี่ชายฉันฆ่าเธอเหรอ!”
จ่านหลง “มาเลย มาเลย มีฝีมือก็มาสิ ถุย! ถ้าตามหาเจอได้ก็ถือว่าเธอเก่ง!”