หลู่ซิงเฉินรีบเชิญคนสี่คนทันที ได้แก่ เกาต้าฟู่, กู้เหยียนจือ, ฉีฟ่างซิน และไป๋ไคซิน
ในเมื่อครัวเรือนอื่น ๆ ต่างได้เข้าสัมผัสดันเจี้ยนกันไปหมดแล้ว กลุ่มแชทจึงครึกครื้นไปทั้งกลุ่ม
เสวียนหยวนป้าเทียน: "พุด... เสวียนหยวนป้าเทียนมันฮาจริง ๆ ตอนแรกเรายังอิจฉาเลยที่มันได้เป็นบอส แต่ตอนนี้หรือ... มีแต่โล่งใจ... ดีเหลือเกินที่ไม่ได้เป็น!"
เซี่ยเสี่ยวอวี่: "จ๊ะเอ๋ ๆ ๆ ไม่ว่ายังไงก็คนครอบครัวเดียวกัน พวกคุณพูดกันแบบนี้ได้ยังไง"
เหยียนเสี่ยวหลิน: "เนื่องจากพวกคุณพูดกันหมดแล้ว เราก็ไม่อ้อมค้อมแล้วนะ ขอขำบ้างก็แล้วกัน ฮ่าฮ่าฮ่า!"
เกาต้าฟู่: "เกิดอะไรขึ้น เล่าให้ฟังหน่อยสิ?"
จู๋เสี่ยวอวี๋: "เสวียนหยวนป้าเทียนเป็นลูกโง่ของเฮยซานกับหงซานน่ะ ชอบร้องไห้โอ้อย่างเดียว หลังถูกตีสองรอบ หวาวาถึงจะปรากฏตัวมา"
เว่ยเฟิง: "เออ เราไปช้ากว่าคนอื่น เลยเห็นว่าป้าเทียนมันทำงานเกเร ร้องไห้ไม่มีชีวิตชีวาเลยสักนิด หน้าตาย ๆ ยังขำตาเราอีก"
เกาต้าฟู่: "จริงหรือ พวกคุณไม่เอามันตีหน่อยเลยหรือ?"
เว่ยเฟิง: "แน่นอนว่าตีสิ ยังตีไปสองรอบเลยด้วย!"
เสวียนหยวนเสี่ยวอู่: "เอาน่า ๆ เข้าใจมันหน่อยเถอะ ถ้าเป็นคุณ ต้องแสดงฉากเดิมซ้ำ ๆ โดนตีแบบเดิมทุกวัน ก็เบื่อเหมือนกันใช่ไหมล่ะ?"
เซี่ยเสี่ยวอวี่: "น่าเสียดาย เราไม่ผ่านด่านของปาปูมาสเตอร์ โดนมาสเตอร์เตะออกมาเลย!"
เว่ยหลิน: "พวกเราก็เหมือนกัน แต่รางวัลด่านหนึ่งกับด่านสองก็ล้ำค่าพอสมควรอยู่แล้ว"
หลู่ซิงเฉินฟังอยู่ครู่ใหญ่ ก็เข้าใจภาพรวมได้แล้ว
ด่านแรกค่อนข้างมันส์ แค่ตีคน ปลอบเจ้าตัวเด็ก ก็จบแล้ว
ด่านสองเหนื่อยกว่าหน่อย ต้องไกล่เกลี่ยความหม้ายระหว่างสามีภรรยา และยังต้องตีกันอีกรอบ
ส่วนด่านสามคือปาปูมาสเตอร์ มาสเตอร์ปาปูมีนิสัยขี้หงุดหงิด แถมยังไม่ทำงานให้ถูก ชอบแต่งเรื่องขึ้นเอง คิดวิธีสารพัดเพื่อเอาผู้เล่นมาตี ผู้เล่นต่างทรมานกันไปทั้งกลุ่ม จนถึงตอนนี้ยังไม่มีใครผ่านด่านปาปูมาสเตอร์ได้เลยสักคน