"ปาอีปากลายเป็นอย่างไรแล้ว" ลู่ซิงเฉินถาม
"หล่อขึ้นกว่าเดิม" เกาต้าฟู่ตอบ "แต่ก็ยังหมดสติ ยาอะไรเราก็ป้อนไปหมดแล้ว ก็ยังไม่มีผล!"
คิ้วลู่ซิงเฉินขมวดมุ่น
จากบทสนทนาระหว่างเลี่ยสืออีกับคนชุดดำ เธอรู้ว่ายาแก้พิษที่เธอขโมยมานั้นเป็นของแท้
แต่ทำไมถึงยังไม่ได้ผล?
ขณะนั้นเอง เลี่ยสืออีกับคนชุดดำยังคงคุยกันต่อ
เลี่ยสืออีพูดว่า "ฉันว่าเรามีความก้าวหน้าเยอะแล้วนะ อย่างน้อยยาแก้พิษที่ผลิตได้ก็ฟื้นฟูได้ครึ่งตัว!"
คนชุดดำตอบ "ใช่ นั่นแปลว่าแทบไม่มีผลข้างเคียง"
สองคนยิ้มแหย่ด้วยความพึงพอใจในตัวเอง ดูภูมิใจเต็มเปี่ยม
ลู่ซิงเฉินครุ่นคิดสักครู่ แล้วแชทส่วนตัวไปหาเกาต้าฟู่ "ให้หวาวา จีซื่อจิ่ว กับพวกนั้นมาที่นี่ มีละครต้องแสดง เร็ว!"
เธอบอกพิกัดของตัวเองให้เกาต้าฟู่
มีจีซื่อจิ่วอยู่ เชื่อว่าไม่นานทุกคนก็มาถึง
จริงดังคาด ไม่ถึงสองนาที ขณะที่คนชุดดำกับเลี่ยสืออีกำลังจะเดินจากไป เจ้าตัวเล็ก ๆ หลายตัวก็มาถึง
จีซื่อจิ่วพายเรือเล็กเข้ามา กระโดดลงเกาะอย่างรีบร้อน พลางตะโกน "วิ่งเร็ว วิ่งเร็ว ปาปูเฒ่าจะมาจับพวกเราแล้ว!"
คนชุดดำกับเลี่ยสืออีอึ้งงัน
ดวงตาเลี่ยสืออีเป็นประกาย กางแขนเสื้อขึ้น "ดีเลย อีกแล้วเจ้าตัวดีพวกนี้ ดูฉันจัดการมันยังไง!"
คนชุดดำรีบห้าม "เดี๋ยว!"
เขาดึงตัวเลี่ยสืออีไว้ "เจ้าลืมตัวตนของมันไปแล้วหรือ เล่น ๆ ก็พอ ถ้าทำมันพังจริง ๆ อาจารย์เล่ยจินกับอาจารย์จีวอไม่ใช่คนที่จะยุ่งกับได้ง่าย ๆ นะ!"
เลี่ยสืออีลังเลสักครู่
ช่วงนั้น หวาวาก็ปีนลงจากเรืออย่างเชื่องช้า พลางบ่นงำ ๆ "ปู่ปาปูไม่ยุติธรรมเลย พวกเราส่งยาแก้พิษให้เขาไปแล้ว ทำไมยังต้องตบก้นฉันอีก?"