หลานหลานไม่พอใจ "ต้องไปทำงานล่วงเวลาอีกแล้วเหรอ ทำไมต้องเป็นข้าทุกทีเลย แล้วเจ้าแกะน้อยล่ะ กินแต่อาหารฟรีหรือไง"
เจ้าแกะน้อย "ได้ ข้าไปเอง"
ที่จริงมันไม่ถนัดเดินบนน้ำแข็งเท่าไร บางครั้งก็ลื่นมาก
ช่วงนี้มันคอยฝึกเดินบนน้ำแข็งตลอด ก็เพื่อพยายามปรับตัวให้เร็วที่สุด
เจ้าแกะน้อยเป็นแกะที่หยิ่งทะนงมาก พักหลังมานี้มันช่วยอะไรแทบไม่ได้เลย จึงร้อนใจกว่าใคร
ลู่ซิงเฉินมองดู "ดี พวกเจ้าสองตัวไป ส่วนเจ้าแกะน้อยอยู่ไกลหน่อย ช่วยข้าฟังด้วยว่านักบวชเผ่าน้ำแข็งพูดอะไร"
หลานหลานและเจ้าแกะน้อยพยักหน้า แล้วไปด้วยกัน
ไอซ์กูลู่กลอกตามองไปมา เดี๋ยวมองหลานหลาน เดี๋ยวมองเจ้าแกะน้อย รอให้พวกมันไปแล้วถึงเลิกมอง แล้วกลับมาทำสีหน้านิ่งเฉยเช่นเดิม
ลู่ซิงเฉินหันไปมองเขา "ยังจะกินโจ๊กอีกไหม"
สีหน้าของไอซ์กูลู่แข็งค้าง "ท...ทำไมต้องกินโจ๊ก ข้าให้ความร่วมมือดีนะ"
ใครจะรู้ว่ามียาพิษหรือเปล่า
ต่อให้ลู่ซิงเฉินแค่ขู่ก็ไม่เอา เขาเห็นว่าลูกธนูของนางมียาพิษ ถ้าลูกธนูมี นางก็ต้องมีแน่
เกิดเผลอกลืนอะไรแปลก ๆ เข้าไปในท้องล่ะ
ลู่ซิงเฉินหัวเราะหึ ๆ "ก็กินข้าวไง เที่ยงนี้กินโจ๊ก"
เกาต้าฟู่กลั้นไม่อยู่ "ฮี่ ๆ เจ้าคนแคระนี่ตลกดีนะ ระแวงไปหมดแต่ยังคิดแผนร้าย ขี้ขลาดแต่ยังจะหลอกคนอื่น"
ลู่ซิงเฉินขำ "อย่าเพิ่งไปสนใจมันเลย"
ยังไงก็ตาม หมีขาวเผ่าน้ำแข็งก็ถือว่ายอมจำนนแล้ว นางต้องไปบอกอาจารย์ปาปู ดูสิว่าอาจารย์มีแผนอะไร
ลู่ซิงเฉินกำลังจะไปหมู่บ้านซ่านอวี๋ ทันใดนั้นเกมก็ประกาศอีกครั้ง
[คลื่นความหนาวกำลังจะมาเยือน คาดว่าจะมาถึงในหนึ่งชั่วโมง คงอยู่แปดชั่วโมง ขอให้ทุกคนรีบกลับบ้าน เตรียมตัวให้พร้อม] หลังประกาศออกมา ช่องแชทก็โอดครวญเป็นแถว
"หมายความว่าไง เมื่อกี้ยังบอกให้พวกเราออกไปล่าสัตว์ประหลาดบนน้ำแข็งอยู่เลย พึ่งออกมา แล้วบอกว่าคลื่นความหนาวมาให้กลับบ้าน ข้าจะกลับไปทันได้ไง"