เลี่ยอู่สะดุ้งเฮือก "ก็จริง... เรากับเลี่ยซานติดอยู่ในห้องทดลองตลอด แทบไม่เคยออกไปพร้อมกันเลย ก็จริงที่ไม่เคยเห็นเฮยซื่อไป..."
เยว่ตงโหลวทนไม่ไหว "พี่ห้า ครั้งที่คุณกับพี่สามออกไปด้วยกันก็มีนี่ครับ ประมาณครึ่งชั่วโมง เมื่อคืนตีห้าถึงหกโมง!"
เลี่ยอู่พยักหน้ารัว "ใช่ใช่! เฮยซื่อ ตอนนั้นนายอยู่ไหน?"
เล่อฉืออี้โกรธขึ้ง "เขาอยู่กับฉัน ไม่ได้เหรอ?"
เลี่ยอู่สะดุดล้มคลำ มองเล่อฉืออี้ด้วยความหวาดกลัว "ตอนนั้นนายไม่นอนอยู่เหรอ? นะ นายอยู่กับเฮยซื่อ? เขามันผู้ชายนะ!"
เลี่ยสืออีงง "ผู้ชายแล้วยังไง?"
เลี่ยอู่ตกใจยิ่งกว่าเดิม "ฉืออี้ เราว่านายยังเด็กอยู่ ไม่คิดว่าตัวเล็กแค่นี้นายจะเล่นของแรงขนาดนี้?"
ลู่ซิงเฉินทุบหน้าผาก อะไรกันวุ่นวายชะมัด!
เล่อฉืออี้ยังเด็กอยู่เหรอ?
เธอแอบขอบคุณเล่อฉืออี้อยู่ในใจ ที่เชื่อเธอแบบไร้เงื่อนไข แถมยังช่วยปกป้องให้อีกต่างหาก
เมื่อคืนตอนนั้น เธอไม่ได้อยู่กับเล่อฉืออี้เลย แต่ไปคุยกับเยว่ตงโหลว!
เล่อฉืออี้เข้าใจตัวเองแล้ว โมโหสุดขีด "พี่ห้า หัวนายมีแต่เรื่องอะไรฟระ? ฉันกับเฮยซื่อกำลังค้นคว้าแผนภูมิอักขระ ค้นคว้าเรื่องยากัน ไม่ได้เหรอ?"
เลี่ยสืออี "ยังไงก็ตาม ฉันยืนยันได้ว่าช่วงนั้นเฮยซื่ออยู่กับฉัน!"
เลี่ยอู่ขมวดคิ้ว "งั้นมันเป็นเรื่องอะไรกัน? ไม่มีใครขโมย สูตรยาแก้พิษหายไปยังไง?"
ลู่ซิงเฉินแทรกขึ้นมาทันที "ตอนที่นายกับเลี่ยซานออกไป ในห้องทดลองยังมีคนอื่นอยู่อีกไหม?"