ลู่ซิงเฉินประหลาดใจ "หา ปัญหาอะไรของฉันเหรอ ท่านปรมาจารย์ปาปู คุณมีปัญหาอะไรหรือเปล่า"
ท่านปรมาจารย์ปาปูเบิกตากว้าง "ขะ...ข้า...ข้า..."
ท่านปรมาจารย์จีวอทนไม่ไหวแล้ว "เฮ้ย เจ้าปาปูน้อยอย่าเขินอายไปเลย แฮ่ม เสี่ยวลู่ ปาปูอยากให้เจ้าเชิญพรรคพวกปาอู่ปาลิ่วพวกนั้นมาที่นี่หน่อย พวกเขากำลังถูกมนุษย์ถ้ำน้ำแข็งรุมรังแกอยู่ ตอนนี้สถานการณ์อันตรายมาก"
"หา" ลู่ซิงเฉินชะงักไป ไม่คาดคิดเลยว่าจะเป็นเรื่องนี้
แม้แต่ปาอู่ปาลิ่วพวกนั้นก็ถูกโจมตีด้วยหรือ
พวกเขามีคนตั้งเยอะนะ
ท่านปรมาจารย์จีวออธิบาย "ปาอู่ไปล่วงเกินมนุษย์ถ้ำน้ำแข็งเข้าโดยไม่ตั้งใจ มนุษย์ถ้ำน้ำแข็งก็เลยพาหมีขาวถ้ำน้ำแข็งไปล้างแค้น ไปๆ มาๆ สองฝ่ายก็ตีกัน ปาอู่กับปาลิ่วชำนาญด้านก่อสร้างเป็นหลัก พวกเขากับลูกหลานมีค่าพลังการต่อสู้ระดับธรรมดา สู้ไม่ได้หรอก"
ลู่ซิงเฉินมองไปที่ท่านปรมาจารย์ปาปู "แล้วทำไมท่านปรมาจารย์ปาปูไม่ไปช่วยเองล่ะ"
ค่าพลังการต่อสู้ของท่านปรมาจารย์ปาปูสูงไม่ใช่เหรอ
ท่านปรมาจารย์เหลยจินกล่าว "เรามีเพียงช่วงฤดูน้ำแข็งเมื่อนานมาแล้วที่เคยประสบมาสั้นๆ รถน้ำแข็งก็พังหมด เรือก็เดินทางไม่ได้ ถ้าปาปูจะไป ก็ต้องเดินทางไกลมาก ไม่ทันการณ์"
ปู้ปู้พยักหน้า "จริงๆ แล้วไม่ใช่แค่พวกเรา คนอื่นๆ ก็เดินทางไปมาลำบากเหมือนกัน หลายคนไม่มีรถน้ำแข็ง ถึงมีรถน้ำแข็งก็พังกันเป็นส่วนใหญ่ ถึงไม่พัง ความเร็วของรถน้ำแข็งก็ไม่เร็วพอ"
ถ้าไม่ใช่เพราะลู่ซิงเฉินสามารถเชิญทุกคนมารวมกันในหมู่บ้านฝนละอองได้ พวกเขาคงรวบรวมคนไม่ได้
อย่างนี้นี่เอง
ลู่ซิงเฉินเข้าใจแล้ว