ปุโรหิตตงฮูหันสายตาวกวาด ยิ้มหึๆ “นั่นไม่ได้หรอก ในเมื่อฉันสัญญากับเจ้าไว้แล้วว่าจะปกป้องเธอ!”
เสวียนหยวนป้าเทียนหน้าเขียวคล้ำ คำรามผ่านฟัน “ฉันพูดแล้วไงว่านั่นไม่ใช่ฉัน!”
ลู่ซิงเฉินอดไม่ได้ที่จะลูบใบหน้าตัวเอง ตอนนี้การ์ดปลอมตัวยังไม่หมดอายุ เธอยังมีใบหน้าของเสวียนหยวนป้าเทียนอยู่
ดีแล้ว ใบหน้านี้อีกไม่นานอาจยังมีประโยชน์!
อีกฝั่งหนึ่ง นักบวชตงฮูมองหมีขาวยักษ์ในหุบเขาแล้วดูอึดอัดใจ “สิ่งนี้พวกเราไม่กล้าฆ่า”
เสวียนหยวนป้าเทียนรำคาญ “ทำไม?”
นักบวชตงฮูเพียงยิ้มบาง แล้วไม่พูดอะไรอีก
ลู่ซิงเฉินใจสั่นวูบ นักบวชตงฮูไม่กล้าฆ่าหมีขาวตัวนี้งั้นเหรอ?
ทำไม?
นักบวชตงฮูนี่ขนาดไหนกัน จะไม่กล้าฆ่าหมีเพียงตัวได้อย่างไร?
หรือว่าหมีขาวยักษ์ตัวนี้จะมีที่มาที่ไปอันลึกลับ?
งั้นเธอต้องระวังตัว ห้ามทำให้มันโกรธเด็ดขาด
ขณะนั้นเอง นักบวชตงฮูหันกลับไปบอกชายถ้ำน้ำแข็งที่ติดตามมากลุ่มหนึ่ง “พวกเธอกลับไปเดี๋ยวนี้! หนีให้ไกลที่สุด!”
ชายถ้ำน้ำแข็งไม่เข้าใจเหตุผล แต่ก็เชื่อฟังและจากไป
เสวียนหยวนป้าเทียนแปลกใจ “พวกเขาไปแล้ว แล้วเราจะชิงสมบัติกันยังไง?”
นักบวชตงฮูมีสีหน้าจริงจัง “เสี่ยวเทียน ฟังนะ เราต้องไม่เปิดเผยตัวตน ฉันสัมผัสได้ว่ามีกลุ่มหนึ่งซ่อนอยู่ไม่ไกลนัก ฉันให้คนสืบแล้ว พวกนั้นคือก๊วนเดียวกับลู่ซิงเฉิน”
ลู่ซิงเฉินใจหายวับ
ไม่คิดเลยว่านักบวชตงฮูจะตรวจพบพวกเขาได้แล้ว
อันตราย!
เธอกำลังจะแจ้งเกาต้าฟู่ให้พวกเขาถอยไกลขึ้นอีก ก็ได้ยินปุโรหิตตงฮูพูดต่อ “ดีเลย พวกมันจะได้เป็นแพะรับบาปให้เรา!”
ลู่ซิงเฉินหยุดคิดทันที เอียงหูฟังอย่างตั้งใจ