ดวงตาของปุโรหิตแห่งตงฮูสว่างวาบ!
เธอมองไปยังเสวียนหยวนป้าเทียน
เสวียนหยวนป้าเทียนชะงัก ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนไปในพริบตา ชี้มือที่ลู่ซิงเฉินจนหน้าแดงก่ำ "เธอ เธอ เธอไม่อายกันเลยเหรอ ถึงขั้นพกไวน์แบบนี้ติดตัวมาด้วย!"
ลู่ซิงเฉินงงงัน "ไวน์แบบนี้มันผิดตรงไหน?"
เสวียนหยวนป้าเทียนอึ้งอยู่นานกว่าจะพูดออกมาได้ว่า "มันไม่จริงจัง!"
ลู่ซิงเฉินหัวเราะฮือ ๆ "เสี่ยวเทียนนี่สมองเธอสกปรกจริง ๆ เลยนะ?"
เสวียนหยวนเสี่ยวเอ้อร์โวยวาบ "ใช่ ๆ เต็มไปหมดด้วยขยะสมอง!"
ใบหน้าของเสวียนหยวนป้าเทียนแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย
ปุโรหิตแห่งตงฮูเห็นท่าทางแบบนี้ของเขา ดวงตายิ่งสว่างวับ แต่พอมองไปเห็นกุญแจคุมน้ำแข็ง เธอก็ขมวดคิ้วมองหมีขาวยักษ์ตัวนั้น แววตาเต็มไปด้วยความลังเล
ลู่ซิงเฉินมองเห็นชัดเจน จึงแกล้งถอนใจยาว "อ้าว ฟ้ามืดซะแล้ว อีกสามสี่ชั่วโมงเราก็ต้องออกจากที่นี่แล้วนะ"
เกาต้าฟู่เข้าใจทันที รีบเอ่ยต่อ "ก็เห็น ๆ ถูกบังคับให้ออก อยากอยู่ต่อก็อยู่ไม่ได้"
เสวียนหยวนเสี่ยวเอ้อร์เกาหัว "จริงด้วย อีกไม่นานก็ต้องจากกันแล้วสินะ!"
เขาหันไปมองเสวียนหยวนป้าเทียนแล้วพูดอย่างหงุดหงิด "ป้าเทียน อีกแป๊บก็ต้องไปแล้ว อย่าสร้างเรื่องแล้ว หมดหน้าที่แล้ว ไสหัวไป!"
ปุโรหิตแห่งตงฮูชะงัก "เสี่ยวเทียนจะไปด้วยเหรอ?"
ลู่ซิงเฉินพยักหน้า "อืม พวกเราทั้งรุ่นนี้ต้องไปกันหมด!"
ปุโรหิตแห่งตงฮูแม้จะยังไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่เธอก็รู้ว่าพวกเขาคือคนพื้นเมือง ส่วนลู่ซิงเฉิน เสวียนหยวนป้าเทียน ฯลฯ คือคนจากภายนอก
พวกเขาไม่เหมือนกัน!
เสวียนหยวนป้าเทียนอีกแป๊บเดียวก็จะไปแล้วเหรอ?
งั้นเธอที่ฝืนทนเหนื่อยยาก เสียเหรียญทองไป 2000 เหรียญ เปลืองวงเล็กไปหนึ่งอัน ก็เหมือนไม่ได้ทำอะไรเลยสินะ?