ทุกคนตื่นตาตื่นใจขึ้นมาทันที
จ้องมองประชุมสงฆ์จิ้งจอกตะวันออกและอาจารย์ปาปูไม่กะพริบ
ดวงตาแทบเป็นประกายระยับ
เกาต้าฟู่หัวเราะแห้ง ๆ "คนเยอะขนาดนี้ สองคนพวกเธอไม่เหมาะหรอกมั้ง?"
ลู่ซิงเฉินถาม "จะเปลี่ยนไปใช้ห้องอื่นไหม?"
ประชุมสงฆ์จิ้งจอกตะวันออกยิ้มอีกครั้ง "ได้แน่นอนจ้ะ เราไปห้องอื่นกัน!"
เธอหันไปกดที่ผนัง เสียง "ฮือฮืด" ดังขึ้น ผนังเปิดออกเป็นประตูบานหนึ่ง
ทุกคนอึ้งงัน
ปุโรหิตตงฮูดึงเชือกที่มัดอาจารย์ปาปู อีกมือว่างล็อกเชือกของกู้เหยียนจือ ลากทั้งสองเดินเข้าไปในประตูที่เพิ่งปรากฏ
เกาต้าฟู่ยืดคอยาว "สาม…สามคนพร้อมกัน?"
ประชุมสงฆ์จิ้งจอกตะวันออกหันกลับมาหัวเราะกร๊ก ๆ "ยังไงล่ะ ไม่ได้เหรอ?"
เกาต้าฟู่ "ก็...ก็ได้นะ"
ลู่ซิงเฉินตะโกนเสียงดังขึ้นมาทันที "เดี๋ยว เราจะไปด้วย!"
เกาต้าฟู่พยักหน้ารัว "ใช่ใช่ พาเราไปด้วยสิ อยากเห็นสักหน่อย!"
ปาปูตกตะลึง แก้มแดงระเรื่อ "พวก...พวกเธอจะดูอะไรกันทุกอย่างเลยเหรอ?"
เกาต้าฟู่ "โธ่ ไม่เคยเห็นของจริง แค่อยากรู้อยากเห็นน่ะ!"
ลู่ซิงเฉินถอดใจ "แค่อยากลืมตาเห็นโลกกว้างก็เท่านั้น"
ปุโรหิตตงฮูถูกทำให้ขบขัน เบิกตากลอกไปรอบ ๆ "ได้สิ ให้พวกเธอได้เห็นสักหน่อย ยังไงก็แล้วแต่ ต่อไปชะตากรรมของพวกเธอก็เหมือนพวกเขาแหละ กร๊ก!"
เธอหันกลับ ร้อยเชือกของหลายคนเข้าด้วยกัน ดึงแรง ๆ แล้วเดินเข้าประตูไป
เดินไปได้แค่หนึ่งสองเมตร ก็มีบันไดปรากฏขึ้น ทางลงต่อเนื่องไปไม่รู้นานเท่าไร ลู่ซิงเฉินประมาณว่าตอนนี้คงลงมาถึงใต้ดินแล้ว
ใต้ดินก็ยังเย็นเยียบเหมือนเดิม
เดินต่อไปเรื่อย ๆ ก็ถึงห้องขนาดมหึมา
ห้องนั้นกว้างราวๆ หลายร้อยตารางเมตร สูงราวร้อยเมตร ข้างในวางไหใหญ่ กระถางใหญ่ ส่วนตรงที่ใกล้ผนังน้ำแข็งมีโต๊ะเรียงเป็นแถว