"ทุกคนลองหาพิมพ์เขียวเครื่องกรองน้ำทะเลดูนะ ถ้ามีเครื่องกรองแล้ว ก็ไม่ต้องกลัวไม่มีน้ำดื่ม"
เจียงเหวินเล่อ: "โหรวโหร่ว ผมคอแห้งมาก ขอน้ำสักอึกได้ไหม? ผมจะเต้นโชว์ซิกแพ็กให้ดู!"
มีคนหัวเสีย: "ผู้ชายตัวโตๆ เอาแต่พูดจาไร้สาระขอของจากผู้หญิง จะเอาหน้าไปไว้ไหน!"
"ใช่แล้ว เจียงเหวินเล่อ นายเลิกสักทีได้ไหม? ขยะแขยงชะมัด!"
จงเฉียง: "ใครก็ได้ช่วยผมที หลังจากนี้ของทุกอย่างที่ผมได้มา ยกเว้นของที่จำเป็นต่อการอยู่รอด ผมจะยกให้เขาทั้งหมด!"
"จงเฉียงก็น่าขยะแขยงเหมือนกัน ตอนนี้ใครๆ ก็เอาชีวิตรอดกันทั้งนั้น ผู้ชายกำยำตัวโต ไม่ยอมทำงาน เอาแต่คร่ำครวญอยู่ได้สองวันแล้ว!"
หลังจากนั้น จงเฉียงก็ไม่ส่งข้อความอีกเลย
ลู่ซิงเฉินรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ราวกับถูกอะไรดลใจ เธอคลิกเปิดข้อมูลของจงเฉียง
ชื่อ: จงเฉียง
รหัสประจำตัว: YX100000
อายุ: 35
ภาพจำลองสามมิติของจงเฉียงถูกตั้งค่าให้แสดงผล
เขาดูอายุราวสามสิบถึงสี่สิบ ใบหน้าเหลี่ยมคาง คิ้วเข้มตาโต ตอนนี้เต็มไปด้วยความอิดโรย หนวดเคราขึ้นรุงรัง ดวงตาฉายแววสิ้นหวังและไร้ทางพึ่งพา
เขาดูคล้ายครูสอนคณิตศาสตร์ตอนมัธยมปลายของลู่ซิงเฉิน หน้าเปี่ยมไปด้วยความซื่อตรง
คนรูปร่างหน้าตาแบบนี้มักจะเที่ยงธรรม เห็นแก่คำมั่นสัญญา พูดคำไหนเป็นคำนั้น
จงเฉียงเคยพูดไว้ว่า หากมีใครช่วยเขา หลังจากนี้ของทุกอย่างที่เขาได้มา ยกเว้นของที่จำเป็นต่อการอยู่รอด เขาจะตอบแทนให้คนนั้นทั้งหมด
งั้นก็…
เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วส่งข้อความส่วนตัวถึงจงเฉียง: "คุณป่วยหรือเปล่า?"