ทันใดนั้น เจ้าแกะน้อยในอ้อมแขนของนางก็ร้อง “แบ” ขึ้นมาทีนึง
เจ้าแกะดำตัวนั่นชะงักค้าง พอเห็นหัวของเจ้าแกะน้อยผลุบออกมาจากอ้อมแขนของลู่ซิงเฉิน มันก็อึ้งไป ก่อนจะหันหลังวิ่งหนี
วิ่งเร็วกว่ากระต่ายเสียอีก แส้ของลู่ซิงเฉินยังตามไม่ทัน
ลู่ซิงเฉิน: ……
นางก้มลงมองเจ้าแกะน้อยในอ้อมแขน “ทำไม เจ้าแกะดำก็อยู่ใต้บังคับบัญชาของเจ้าด้วยรึ?”
ขอบข่ายธุรกิจกว้างขวางดีนี่!
แต่ว่านางก็ยังอยากฆ่าเจ้าแกะดำเพื่อเอาแต้มอยู่ดี
เจ้าแกะน้อยออดอ้อนใช้หัวดุนมือนาง ลู่ซิงเฉินถูกความน่ารักปักใจเข้าอย่างจัง จึงหยิบสตรอว์เบอร์รีออกมาจากกระเป๋าเก็บของสองลูกป้อนมัน
“ข้าก็อยากกิน!” หลานหลานโผล่ลงมาจากฟ้า
“เจ้าไปวิ่งเล่นที่ไหนมา?” ลู่ซิงเฉินเห็นมันแล้วก็โมโห หายไปอีกเป็นชั่วโมงกว่าแล้ว
ไอ้นี่ราวกับมังกรศักดิ์สิทธิ์เห็นหัวไม่เห็นหาง ไปมาอย่างไร้ร่องรอย!
หลานหลานรู้ว่าลู่ซิงเฉินโกรธ รีบลงมา แล้วเอาคอคลึงเคล้านางอย่างงุ่มง่าม “หาเจ้าไม่เจอ”
“คราวหลังอย่าวิ่งไปไกลนัก!” ลู่ซิงเฉินผลักมันด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยดี มองดูขนที่ยุ่งเหยิงของมัน พลางนึกถึงตอนที่มันจะหัวล้านเพราะจู่โจมหลี่ฉิน ก็หายโกรธในบัดดล ยื่นสตรอว์เบอร์รีให้มันหลายลูก
หลานหลานกินสตรอว์เบอร์รีไปหลายลูก ก็เงียบลง แต่สายตากลับมองไปทางเจ้าแกะน้อยเป็นพักๆ
ร้อนแรงและยืนกราน
มันเลียนแบบท่าทางของเจ้าแกะน้อย เอาหัวคลึงมือของลู่ซิงเฉิน แล้วถามเบาๆ ว่า “ย่างไหม?”
“หา?” ลู่ซิงเฉินฟังไม่เข้าใจ พอเห็นเจ้าแกะน้อยกำลังจะระเบิดอารมณ์อีกครั้ง นางถึงได้สำนึก
นางกดเจ้าแกะน้อยไว้ ตบหัวหลานหลานทีหนึ่ง คำรามว่า “ย่างอะไรกัน ถ้าก่อกวนอีก ข้าจะย่างเจ้า!”