ลู่ซิงเฉินรู้สึกตัวได้ทันที เท้าสั่นลื่นพาตัวเองไถไปบนทุ่งน้ำแข็งไม่ไกลจากจุดที่ยืนอยู่
“ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว” ลูกธนูขนนกหลายดอกพุ่งเข้ามา ดอกดอกไม่ห่างจากใบหน้าของนางเลย!
ลู่ซิงเฉินไม่ตื่นตระหนก หลบทีละดอกอย่างใจเย็น แล้วมองเห็นหญิงสาววัยยี่สิบต้น ๆ อยู่ไม่ไกล
หญิงสาวนั้นสวมเสื้อขนสัตว์ ดวงตาบวมแดง ใบหน้าซีดขาว ตะโกนดังลั่นว่า “ลู่ซิงเฉิน! เจ้าฆ่าพี่ชายฉันตาย เรื่องนี้ฉันไม่จบกับเจ้า!”
“ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว” ลูกธนูขนนกอีกหลายดอกพุ่งเข้ามาอีก
ลู่ซิงเฉินงงงวย ช่วงนี้เธอไม่ได้ฆ่าใครเลยนี่นา?
ก่อนหน้านี้ ตอนอยู่ในเทือกเขาใหญ่ ฆ่าคนไปสักสองสามคน หรือคนใดคนหนึ่งในนั้นจะเป็นพี่ชายของหญิงสาวคนนี้?
เธอก็ขี้เกียจจะถาม หมุนตัวกลับชักธนูเขาวัวออกมา “ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว” ลูกธนูขนนกหลายดอกยิงตอบไปทันที
ความเร็วของหญิงสาวต่างจากเธอคนละขั้น ซ้ายหลบขวาหลบ หลบไม่ทัน “ปึก ปึก” สองดอกปักเข้าที่บ่า
หญิงสาวตะโกนลั่นว่า “ลู่ซิงเฉิน! เจ้าต้องได้รับบาปกรรม!”
“วูบ” หนึ่ง นางหายวับไปจากที่เดิม
ลู่ซิงเฉินรู้สึกไม่เข้าใจอะไรเลย แต่ก็ไม่เอามาใส่ใจ
ดูเหมือนหญิงสาวคนนี้จะมีวิธีรักษาชีวิตไม่น้อย เมื่อกี้เห็นเสื้อผ้าเรียบร้อยสะอาดสะอ้าน แปลว่ามีคนคุ้มครองดีมาก คงเป็นน้องสาวของคนที่เธอฆ่าลงมือโดยไม่ตั้งใจ
จะเป็นยังไงก็ช่างมัน!
ลู่ซิงเฉินเปิดช่องแชท ตั้งใจจะติดต่อเกาต้าฟู่
จู่ ๆ ข้อความหนึ่งก็ดึงดูดความสนใจของเธอ:
จูเจียวเจียว: “ลู่ซิงเฉิน เจ้าฆ่าคนราวกับตัดหญ้า ต้องได้รับบาปกรรม!”
เซี่ยเสี่ยวอวี่: “เชอะ โง่มาจากไหน? คนที่ยังมีชีวิตอยู่ตรงนี้ สักคนที่ไหนไม่เคยฆ่าคนกันบ้าง?”