ทันใดนั้น ในกลุ่มแชทสามคนของเธอกับเกาต้าฟู่และกู้เหยียนจือ เกาต้าฟู่ก็ส่งข้อความมาว่า “โธ่เอ๊ย โธ่เอ๊ย เกมอะไรเนี่ยะ ทำไม่ได้ ทำไม่ได้ ทำไม่ได้จริง ๆ!”
ลู่ซิงเฉินถามอย่างงงงวย “ภารกิจเครื่องคิดเลข?”
เกาต้าฟู่ “อะไรนะ เก็บผลไม้!”
เกาต้าฟู่ “ที่นี่มีสวนผลไม้กว้างใหญ่เป็นผืน ๆ บนต้นไม้มีผลไม้ใหญ่เล็กเต็มไปหมด ภารกิจของฉันคือเก็บผลไม้ ต้องเก็บผลทุกลูกบนต้นไม้ทุกต้นที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางเกิน 1 เซนติเมตรลงมาให้หมด แถมจำกัดเวลาแค่หนึ่งชั่วโมง ไม่งั้นก็รีเฟรชใหม่!”
ลู่ซิงเฉิน “มีกี่ต้น?”
เกาต้าฟู่ “กี่ต้น? นับไม่ถ้วน นับไม่ไหวเลยจริง ๆ เห็นแต่ทะเลผลไม้เต็มไปหมด แม้แต่เซียนมาก็เก็บไม่หมด ปล่อยเน่า ๆ ไป ฉันจะปล่อยเน่าแล้ว อ้อ แล้วกู้เหยียนจือ ภารกิจของแกคืออะไร?”
กู้เหยียนจือ “นับแกะ!”
เกาต้าฟู่ “มีกี่ตัว?”
กู้เหยียนจือ “ไม่รู้ ฟันทีละตัว ฆ่าไปแล้ว 78 ตัว พอฆ่าจบ ก็คงจะนับได้แล้ว”
เกาต้าฟู่ดีใจขึ้นมา “เนื้อแกะอร่อยไหม?”
กู้เหยียนจือ “ไม่รู้ พอฆ่าแล้วก็หายไปเลย”
ลู่ซิงเฉินไม่ถามต่อ
ไม่ต้องคิดเลย แกะของกู้เหยียนจือย่อมเป็นเนินเขาเต็มไปหมดเช่นกัน นับกันไม่ไหวแน่นอน
ลู่ซิงเฉิน “พวกเราต้องเข้าไปอยู่ในม่านพลังกั้นแล้วแน่!”
สามภารกิจนี้ใช้กำลังดุร้ายทำให้เสร็จไม่ได้ ต้องหาวิธีทลายม่านพลังกั้น!
ห้องนี้ปิดสนิท กุญแจสำคัญในการทลายม่านต้องอยู่ในห้องนี้แน่นอน
แม้ห้องจะปิดสนิท แต่ผนังสีขาวเปล่งแสงวิบวับ แสงในห้องจึงดี