ลู่ซิงเฉินลุกขึ้นยืนขึ้นทันที ตบกระแทกกล่องเหล็กอย่างรุนแรง แล้วก็เอามือทุบไปอีกไม่ยั้งมือ พลางตะโกนว่า “โว้ยของพังอะไรเนี่ย! ขยับสิวะ! ขยับสิ! เจ้าขยะตัวจิ๋ว!”
เธอวางกล่องเหล็กลงบนโต๊ะอย่างแรง พร้อมหมุนให้รอยแยกบนกล่องหันเข้าหาตัวเอง แล้วอารมณ์เสียตบไปอีกหลายครั้ง “แป๊กๆๆ!”
ความจริงแล้ว เธอได้อาศัยจังหวะนั้นแอบหยิบชิปพลังไฟฟ้าออกมาสอดเข้าไปในรอยแยกของกล่องเหล็ก แล้วตบลงไปอีกทีหนัก ๆ “ขยับสิ! ทำไมไม่ขยับ! ไม่ขยับอีกเดี๋ยวฉันเตะจริง ๆ!”
“โครม!” เธอกระแทกลงไปอีกครั้ง
ซวยหยวนปาเถียนอ้าปากค้าง “ลู่ซิงเฉินบ้าไปแล้วหรือ? ตบกล่องพัง ๆ ใบนั้นไปทำไม?”
ลู่ซิงเฉินได้ยินเสียง “แชะ” เบา ๆ แล้ว
นั่นคือเสียงชิปถูกสอดเข้าไป
จากนั้น กรอบด้านข้างของกล่องเหล็กก็สว่างขึ้นพร้อมกัน เสียง “ติ๊ดติ๊ดติ๊ด” ดังขึ้นไม่กี่ครั้ง แล้วเสียงเล็กใสแว่วขึ้นมา “ผู้ช่วยตัวจิ๋วเปิดระบบแล้วจ้า! ผู้ช่วยตัวจิ๋วมาแล้ว!”
“ติ๊ด!” ด้านบนกล่องเหล็กปรากฏรอยยิ้มใหญ่ ๆ
เสียง “ก๊ากก๊าก” ดังสองครั้ง ล้อสองตัวยื่นออกมาจากใต้กล่อง กลิ้งไปเกลื่อกลืมกลาย กล่องเดินไปได้ไม่กี่ก้าว แถมยังหมุนกลับไปกลับมาครบ 360 องศาอย่างคล่องแคล่วน่าทึ่ง
ซวยหยวนปาเถียนยิ่งอ้าปากค้างหนักกว่าเดิม
เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่ กล่องเหล็กสีขาวธรรมดา ๆ ใบนั้นทำไมพูดได้ ทำไมเรืองแสงได้?
เหมือนกับ... เหมือนกับหุ่นยนต์ถูกสตาร์ทระบบขึ้นมา
พอเขาจะมองต่ออีกสองตา จอแสงก็มืดลงทันที เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น [เวลาสิบนาทีหมดลง การ์ดแอบมองระดับสูงหมดอายุ!]
จบแล้ว มองไม่เห็นอีกต่อไป!
ลู่ซิงเฉินทำอะไรลงไปเมื่อกี้?
เธอทำอะไรลงไป?
การที่ลู่ซิงเฉินสอดชิปพลังไฟฟ้านั้น เธอทำโดยหลบสายตาซวยหยวนปาเถียน