ทุกคนไล่ตามลงจากรถเลื่อนน้ำแข็ง
เจ้าช่างพูดกับเจ้าใบ้ติดตามพี่ใหญ่ไปตลอด พอเห็นเสี่ยวเหมียวลงจากรถ สองตัวก็รีบวิ่งตามลงมาทันที
เสี่ยวไป๋หันหลังกลับ “พวกแก กลับไป!”
เจ้าช่างพูด “ไม่! พี่ใหญ่ พวกเราจะติดตามแกตลอดไป!”
เจ้าใบ้ “ตามติด ตามติด อ้าว!”
เสี่ยวไป๋ “ได้ อย่ามาเสียใจภายหลังนะ!”
มันสไลด์ลื่นไหล พุ่งกระโจนไปยังเกาะเล็กน้ำแข็ง
ลู่ซิงเฉินกับคนอื่น ๆ ก็ไล่ตามหลังไป ลูกหมาดำยังไม่วางใจไข่ที่มันย่างไว้ ลังเลแป๊บหนึ่ง พ่นไฟใส่ไข่สัตว์เลี้ยงอีกหนึ่งแรง จึงกระโดดลงอ้อมแขนเกาต้าฟู่
ไม่ช้า ทั้งหมดก็มาถึงเกาะ
เมื่อวาน เกาะนี้ถูกเสี่ยวไป๋ทำลายไปเกือบหมด ก้อนน้ำแข็งใหญ่ ๆ เกลื่อนไปหมดทั่วทุกสารทิศ ซากปรักหักพังรกร้าง
เสี่ยวไป๋กระโดดข้ามยอดเขาหนึ่งลูก มาถึงหุบเขาแห่งหนึ่ง
“อูว์~” ทันใดนั้น เสียงหอนของหมาป่าก็ดังขึ้น
เสี่ยวไป๋หยุดชะงัก
ทุกคนรีบหยุดตาม เห็นใจกลางหุบเขามีเนินเรียบเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ใกล้เนินมีถ้ำน้ำแข็ง ปากถ้ำกว้างใหญ่ ข้างในมีหมาป่าพุ่งออกมาหลายตัว
พวกหมาป่าแต่ละตัวร่างกายสูงใหญ่ ขนสีเทาเงาวับ ดวงตาสีเขียวมรกตส่งแสงเรืองรอง ณ บัดนี้ พวกมันกำลังส่งเสียงหอนขึ้นสลับกันไม่หยุด
เกาต้าฟู่แหงนหน้ามอง “ของดีล่ะ? อยู่ในถ้ำน้ำแข็งงั้นเหรอ?”
เสี่ยวไป๋ “ไม่ใช่ ฆ่าหมาป่า!”
เกาต้าฟู่ดีใจ “เสี่ยวไป๋จะไปฆ่าหมาป่าเหรอ? ดี ดี ดีมาก อดอยู่ในไข่มานานขนาดนี้ แกในที่สุดก็จะได้โชว์ฝีมือสักที!”
เสี่ยวไป๋ “เชอะ ข้าเกิดมาได้ไม่ถึง 24 ชั่วโมง จะฆ่าหมาป่าได้อย่างไร แน่นอนว่าต้องเป็นพวกแกรับหน้าที่นี้!”
เกาต้าฟู่ “โอ้!”
มันแอบสีข้างลู่ซิงเฉิน “เสี่ยวไป๋อวดดีขนาดนี้ ต่อไปจะอยู่กับหลานหลานยังไง?”
ภัยพิบัติชัด ๆ!
แค่คิดก็ปวดหัว ยิ่งลู่ซิงเฉินยิ่งกว่า
ขณะนั้น หมาป่าตัวหนึ่งเงยหน้ามองซ้ายมองขวา สูดดมด้วยจมูกไม่หยุด