กระต่ายหิมะน้อยตบท้องอันพองโตของมันเบา ๆ ลู่ซิงเฉินก็เข้าใจทันที ที่แท้มันอิ่มแล้ว
แต่เดี๋ยวก่อน...
คิ้วลู่ซิงเฉินขมวดมุ่น บนเกาะนี้ไม่เหลือพืชสีเขียวแล้ว แล้วพวกกระต่ายหิมะเหล่านี้กินอะไรอยู่รอดมาได้?
ใจของนางขยับ “เกาต้าฟู่ เลี่ยงออกไป!”
นางอยากเห็นให้ชัดว่าเมื่อกี้กระต่ายหิมะน้อยโผล่ออกมาจากตรงไหน
เกาต้าฟู่กระโดดลงจากก้อนหิน ลู่ซิงเฉินกวาดหิมะรอบ ๆ ให้สะอาด คว้ากระบี่ฉางหงออกมาฟันผ่า ๆ ๆ จนผิวหินก้อนใหญ่เรียบเนียน
ระหว่างที่นางลงมือ หินก้อนใหญ่ก็แค่สั่นเทาไปทั้งตัว ครางหึหึเบา ๆ เป็นครั้งคราว แม้แต่จะส่งเสียงร้องดัง ๆ ก็ไม่กล้า
ลู่ซิงเฉินเก็บกระบี่ฉางหงกลับ
เกาต้าฟู่ร้องขึ้นทันที “เสี่ยวลู่ ดูนั่นสิ!”
มันชี้ไปที่จุดหนึ่ง ลู่ซิงเฉินมองตามไปดี ๆ ก็พบว่าใต้ก้อนหินนั้นมีปากโพรงอยู่
ปากโพรงนั้นเล็กมาก ๆ พอดีกับที่กระต่ายหิมะน้อยลอดผ่านได้พอดีตัว
เกาต้าฟู่ตื่นเต้นสุดขีด “มา ๆ ขุดกันเถอะ บางทีอาจขุดเจอรังของลูกชายฉันก็ได้”
กู้เหยียนจือเอ่ยขึ้นเฉย ๆ “ลูกสาว!”
เกาต้าฟู่งงเป๊ะ ยกกระต่ายหิมะน้อยขึ้นมามองอยู่ครู่ใหญ่ แล้วหน้าก็เปล่งประกายดีใจ “โอ๊ย! จริงด้วย มันเป็นลูกสาวจริง ๆ ฉันมีลูกสาวแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า!”
กระต่ายหิมะน้อย “พ่อ!”
ลู่ซิงเฉินคลายข้อมือ “งั้นหาอะไรไม่เจอแล้ว งั้นขุดเล้ากระต่ายกันเลยดีไหม บางทีอาจมีเซอร์ไพรส์ซ่อนอยู่ก็ได้นะ!”
ที่สำคัญคือ ที่นี่คือเล้ากระต่ายของกระต่ายหิมะน้อย
กระต่ายหิมะน้อยตัวนี้หน้าตาไม่เหมือนกระต่ายหิมะธรรมดา ยังเรียกได้ว่า “พ่อ” อีก แน่นอนว่าต้องไม่ธรรมดาอยู่แล้ว