ลู่ซิงเฉินสะดุ้งเฮือก เมื่อหันไปมองก็เห็นปลาตัวเล็กรูปร่างสวยงามตัวหนึ่งพุ่งกระโดดขึ้นจากผิวน้ำอย่างสุดชีวิต แล้วตะโกนใส่ลู่ซิงเฉินว่า "ผู้มีพระคุณ! ผู้มีพระคุณ! ฉันอยู่ตรงนี้!"
มันคือปลาน้อยสีฟ้า!
ปลาที่ลู่ซิงเฉินเคยพบในหมู่บ้านซวงเสวี่ย
มันมีประสาทการได้ยินที่เฉียบแหลมมาก เคยช่วยงานลู่ซิงเฉินไปไม่น้อย และในตอนท้ายก็ฝากฝังให้ลู่ซิงเฉินพามันมาถึงทะเล
หลังจากนั้นในยุคธารน้ำแข็ง ลู่ซิงเฉินก็เคยเจอมันอีกครั้ง
ไม่คิดเลยว่าการพบกันคราวนี้ มันจะพูดได้แล้ว!
"ฉับ!" ปลาน้อยสีฟ้าพุ่งขึ้นอีกครั้ง
ข้างหลังมีปลาสีดำร่างเพรียวยาวพุ่งตามขึ้นมา แล้วชนเข้าปลาน้อยสีฟ้าตรง ๆ
ปลาน้อยสีฟ้าตะโกนลั่น "หนีไป หนีไป!"
ท่าทีของมันดูกระเสื้อกระสือไม่น้อย
ลู่ซิงเฉินเข้าใจทันที แหมะ มันถูกโจมตีอยู่นี่เอง เธอรีบหยิบดาบฉางหงส์ออกมา ฟันดาบหนึ่งทีเข้าใส่ปลาดำ
ปลาดำพุ่งหลบเร็วปานสายฟ้า แล้วพุ่งกลับลงสู่ทะเลอย่างคล่องแคล่ว หายไปเลย
ปลาน้อยสีฟ้าว่ายเข้ามาหา พูดอย่างดีใจ "ขอบคุณนะผู้มีพระคุณ อีกแล้วคุณก็ช่วยชีวิตฉันอีกแล้ว ตัวนี้มันไล่ตามฉันมานานแสนนานแล้ว"
ลู่ซิงเฉินแปลกใจ ปลาดำนั่นเก่งไม่เบาเลยนะ แถมหลบดาบฉางหงส์ของเธอได้ด้วย ไม่น่าแปลกใจเลยที่ปลาน้อยสีฟ้าถูกไล่ล่าจนสภาพทรุดโทรมขนาดนี้
เธอสังเกตปลาน้อยสีฟ้าดูอีกที พบว่ามันสวยงามขึ้นเยอะ ร่างกายก็ใหญ่ขึ้นหลายเท่า
ปลาน้อยสีฟ้าแกว่งหางใหญ่อย่างมีความสุข "ผู้มีพระคุณ บนเกาะนี้สวยงามจังเลย ฉันขออยู่กับคุณสักระยะได้ไหม ตัวน่ารำคาญนั่นไล่ตามฉันไม่เลิกเลย อันตรายมาก อ๋อ ฉันช่วยคุณทำงานต่อได้นะ"
ดวงตาลู่ซิงเฉินเป็นประกาย
ได้เลย ใส่ปลาน้อยสีฟ้าลงตู้ปลาใหญ่
มันสวยขนาดนี้ ช่วยเพิ่มความสวยงามให้ตู้ปลาได้อีกเยอะ แถมประสาทการได้ยินเฉียบขนาดนั้น บางทีอาจได้ข้อมูลสำคัญ ๆ อีกด้วย!